Obyśmy nie stracili sprzed oczu tej przejrzystości, z jaką przychodzą ku nam wydarzenia zabłąkane w niewymiernej wieży, w której człowiek jednakże wie, dokąd idzie. Miłość sama równoważy los. Obyśmy nie rozszerzali wymiarów cienia. Promień światła niechaj pada w serca i prześwietla mroki pokoleń. Strumień mocy niech przenika słabości. Nie możemy godzić się na słabość
(„Myśląc Ojczyzna”, Karol Wojtyła)

Był z nami. Był pośród nas, na naszej zamojskiej ziemi. Na ziemi ojczystej. Za każdym razem witaliśmy Go z radością i entuzjazmem, spijaliśmy z Jego ust słowa, jak życiodajne krople. Był naszą największą dumą i trudnym do podważenia autorytetem, wyrocznią w sporach na arenie prywatnej, państwowej i międzynarodowej. Ile nam z tego zostało dziś, kiedy wspominamy kolejną rocznicę Jego odejścia? Czy skorzystaliśmy z tych niezwykłych spotkań, a może zapomnieliśmy o nich, a o tym, że zajmował w naszym życiu szczególne miejsce świadczą już tylko kolorowe, dawno nieoglądane albumy w biblioteczce; nieprzeczytane encykliki, które kupowaliśmy w natchnieniu chwili, bo inni tak robili, bo wypadało, bo było w dobrym tonie...
Nasz Papież. Czy nadal w nas żyje Jego nauka? Czy może powoli dołączamy do grona tych, którzy uwikłani w grzech usiłują usprawiedliwić „prawdziwym życiem” własne zachowanie.
Gubimy się, dalecy od Prawdy i Źródła, którym jest Bóg, sięgamy po owoce z zakazanego drzewa, a potem przeraża nas własna nagość. Przyodziewamy się szybko, byle jak i byle czym... i tak z grzechu w grzech, ze słabości w jeszcze większą słabość. Trzeba się zatrzymać! Czas wielkopostnych rekolekcji, które przeżywamy, jest ku temu najlepszy. Trzeba na nowo zasłuchać się w Słowo Boga i słowo Człowieka, który czerpał z Boga, który był i jest wśród nas. Odkryć w sobie „zręby” człowieka Bożego i wybudować na nich „świątynię”, „otoczyć troską życie”.

Sekundo

Zapadły
policzki ziem
piorunia prześwietlistość
cum clavis
konklawe
wiekuiście

twarze Ojca
w pokosie medalionów
bez lęku

Piotr Kupczak

W dniu pogrzebu Jana Pawła II