Cudowny wizerunek

Słynący łaskami wizerunek Matki Bożej przybył do Konradowa z odległej parafii w Rzęsnej Polskiej. Nie wiadomo, od kiedy tamtejsi parafianie czcili cudowny wizerunek i od jak dawna znajdował się on w ich kościele. Miejscowa ludność z pokolenia na pokolenie przekazywała sobie legendę o znalezieniu obrazu. Pewien wieśniak orał wołami pole, gdy nagle zwierzęta stanęły, a nawet uklękły. Zdziwiony chłop zobaczył, że na pobliskim drzewie wisi obraz Matki Bożej. Kiedy wieść o tym wydarzeniu rozeszła się po okolicy, postanowiono cudowny wizerunek dostarczyć do Lwowa i tam przekazać jakiemuś kościołowi. Załadowano obraz na wóz i ruszono w drogę, woły jednak stanęły w Rzęsnej Polskiej i nie chciały iść dalej. Ludzie widząc w tym wolę Bożą, w miejscu, gdzie stanęły woły, wybudowali kaplicę i umieścili w niej obraz.
Ten namalowany na płótnie XVII-wieczny wizerunek Matki Bożej posiada cechy malarstwa ukraińskiego. Maryja jest przedstawiona w królewskim majestacie, na lewym ramieniu trzyma Dzieciątko Jezus, a w prawej dłoni dzierży królewskie berło.
Gdy po wojnie nastąpiła repatriacja ludności, ks. Franciszek Wierzbicki, proboszcz z Rzęsnej Polskiej, opuszczając parafię, zabrał ze sobą wizerunek Maryi. Po przywiezieniu na Ziemie Zachodnie cudowny obraz długo nie miał własnego miejsca. Przez wiele lat leżał na strychu plebanii w Przytocznej. Gdy wreszcie dotarł do Konradowa, był zniszczony, pokryty warstwą sadzy i brudu. Płótno i gwiazdki były przybite gwoździami, a rama zupełnie zniszczona. Zanim obraz mógł zostać umieszczony w kościele, konieczne było uregulowanie sprawy własności. Jako rekompensatę za posiadanie obrazu parafia w Konradowie zobowiązała się ofiarować budującemu się kościołowi w Lubaczowie (leżącemu na terenie dawnej archidiecezji lwowoskiej) stacje Drogi Krzyżowej. Z inicjatywy proboszcza ks. Bolesława Dratwy, pragnącego ożywić kult Matki Bożej Pocieszenia na nowym terenie, zapadła decyzja o intronizacji obrazu. Uroczystość, której przewodniczył bp Paweł Socha, odbyła się 11 listopada 1979 r.

W dobrach zakonu klarysek

Pierwsza wzmianka o Konradowie pochodzi z 1307 r., kiedy to książę głogowski Henryk obdarzył nowo ufundowany zakon sióstr klarysek kilkoma wioskami. W skład tych darowizn weszło Konradowo. Pierwsza parafialna świątynia pw. św. Jakuba Apostoła była drewniana i istniała już przed 1376 r. W drugiej połowie XVI w. wzniesiono nowy kościół, murowany, jednonawowy. Z biegiem czasu rozbudowano świątynię o prezbiterium i zakrystię. Prawdopodobnie najstarsze ściany świątyni stały na miejscu dzisiejszych filarów podtrzymujących strop. W XVII w. do zachodniej części kościoła przylegała kaplica pw. św. Anny, jednak w wyniku licznych remontów uległa zniszczeniu. Choć dziś kaplica ta już nie istnieje, to pozostała uroczystość odpustowa ku czci św. Anny. Na zewnętrznej ścianie kościoła znajduje się kamienna tablica informująca, że pod posadzką złożono szczątki rektora kolegium jezuickiego z Głogowa, o. Hieronima Fischera. Został on zabity w pobliżu wsi Gola w trakcie wojny trzydziestoletniej. Na terenie parafii znajdują się także trzy kamienne krzyże pokutne, świadectwo średniowiecznego prawa. W czasie reformacji parafia w Konradowie nie uległa protestantyzacji. Ważnym elementem podtrzymującym ludność w wierze katolickiej była więź z głogowskim konwentem klarysek. Kiedy w 1918 r. powstała niepodległa Rzeczpospolita Polska parafia konradowska, tak jak wiele innych, pozostała poza jej granicami.

Stare Drzewce

Połowa mieszkańców konradowskiej parafii mieszka w pobliskich Starych Drzewcach. Początkowo Stare Drzewce były odrębną parafią, należącą do diecezji poznańskiej. W czasie reformacji znajdujący się tutaj kościół został przekształcony na zbór ewangelicki. Po II wojnie światowej franciszkanin o. Konstanty Włodyka poświęcił świątynię, oddając ją do użytku miejscowej ludności katolickiej. Z pracy ks. Bolesława Dratwy Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Konradowie dowiadujemy się, że wśród mieszkańców Starych Drzewiec krążyła opowieść o zamurowanej w ścianie kościoła figurze Niepokalanej. Miejscowa ludność, chcąc odszukać wizerunek, mocno zniszczyła mury świątyni. Figury jednak nie odnaleziono.
W czasach PRL władze chciały zająć dom parafialny w Starych Drzewcach. Chcąc do tego nie dopuścić, usiłowano stworzyć tam samodzielny wikariat, a plebanię przeznaczyć na dom dla księży emerytów. Zdarzało się więc, że obok proboszcza w Konradowie był wikariusz substytut z uprawnieniami proboszcza w Starych Drzewcach, lub zamiennie. Obecnie kościół pw. bł. Szymona z Lipnicy w Starych Drzewcach jest filią parafii w Konradowie, a dom parafialny przez wiele lat wykorzystywany był jako ośrodek rekolekcyjny.

Maryjni parafianie

Parafia pw. św. Jakuba Apostoła w Konradowie liczy obecnie ok. 2200 mieszkańców. W parafii działa Apostolat Maryjny, Żywy Różaniec, jest grupa ministrantów i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Ważną rolę pełni Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, prowadzi bowiem parafialne przedszkole. "Początkowo przedszkole było pod opieką gminy i parafii, od 4 lat zajmuje się nim wyłącznie parafia. Zatrudniamy tylko jedną osobę, wszyscy inni są wolontariuszami" - mówi proboszcz ks. Jan Poźniak. Młodzież zrzeszona w KSM pomaga w trakcie liturgii, w okresie Bożego Narodzenia organizuje konkursy kolęd.
Konradowo ma też swoje powołania do życia zakonnego i kapłańskiego. Pochodzą stąd: o. Władysław Menżyk - franciszkanin prowadzący obecnie w Stanach Zjednoczonych Radio Rodzina Różańcowa, o. Jarosław Karaś OFM, ks. Stanisław Gbiorczyk i ks. Krzysztof Florczyk.
"Zdarza się, że do naszego kościoła przyjeżdżają mieszkańcy z Rzęsnej Polskiej, chcąc się pomodlić przed cudownym wizerunkiem Maryi. Wielu z nich wciąż pamięta czasy, kiedy obraz był w ich kościele, daleko na Wschodzie" - powiedział ks. Jan Poźniak.
Mieszkańcy Konradowa często szukają wsparcia u stóp Maryi Pocieszenia, a wielu z nich pamięta słowa listu kard. Stefana Wyszyńskiego, odczytane w dzień intronizacji obrazu Matki Bożej Pocieszenia. "Odnowiony obraz pozostanie u Was, aby najlepsza Matka Boża i nasza Najświętsza Maryja Panna w szczególny sposób opiekowała się Wami, aby troszczyła się o świętość Waszych rodzin, silnych Bogiem na wzór Rodziny z Nazaretu oraz aby cała parafia Wasza stała się jedną wielką rodziną żyjącą wiarą, nadzieją i miłością Bożą".