Powoli mija Adwent. Jak te jego ostatnie dni przeżyć najlepiej? Słuchając Słowa Bożego, odpowiadając na słowo dzisiejszej niedzieli jak Maryja przy Zwiastowaniu: „Niech mi się stanie według Twego Słowa”, zaśpiewać z Nią psalm responsoryjny.

Człowiekiem posłanym przez Boga Ty jesteś i ja nim jestem. Myślałeś o tym, że mogłeś się urodzić w Chinach, w Indiach, w kraju islamskim? Nie znałbyś Chrystusa. Czy to przypadek, że Bóg dał Ci życie w rodzinie, w której otrzymałeś chrzest? To Bóg daje życie, rodzice je przekazują – lub nie. A więc wybrał, powołał Ciebie Bóg, abyś przez chrzest stał się apostołem Jezusa, i masz misję Jana Chrzciciela. „Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o Światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego”. Jako chrześcijanie powołani jesteśmy do misji, do głoszenia świadectwa o Jezusie Chrystusie. Tym świadectwem jest najpierw przekaz wiary w rodzinie. Rodzice przez praktykę postaw chrześcijańskich pokazują dzieciom wiarę. Są oni pierwszymi katechetami dla swoich dzieci. Dzieci, widząc praktykujących rodziców, przejmują te postawy i wzorce przez wspólną rodzinną modlitwę, niedzielne uczestnictwo we Mszy św., przez prawe i uczciwe życie w codzienności. Stajemy się świadkami, aby „zaświadczyć o Światłości”. Powołani jesteśmy do tego, aby życiem, postawą, zachowaniem, przyznawaniem się do wiary ukazać poganiejącemu światu drogę ratunku i wybawienia.

Misja Jana jest naszą misją. „Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak powiedział prorok Izajasz”.

Jesteśmy wezwani do przemiany życia, ponieważ drogi naszego życia, postępowania nie zawsze są drogami i sposobem postępowania naszego Pana. W Adwencie nieraz słyszeliśmy, aby prostować drogi życiowe, wyrównać pagórki pychy, przepaście nienawiści i złości. Potrzeba nieustannej modlitwy, jak pokazuje drugie czytanie.

Przez sakrament bierzmowania spełniają się na nas słowa pierwszego czytania i wersetu Alleluja: „Duch Pański nade mną, bo Pan mnie namaścił”.

Dobra Nowina jest taka: Bóg stał się człowiekiem, zbawił swój lud z jego grzechów przez mękę i śmierć, zmartwychwstając dał dar życia bez strachu przed śmiercią. Dlatego Jego mocą mogę tracić życie, mogę kochać, mogę powiedzieć: „Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia...”.

Już blisko Boże Narodzenie. Życzę wszystkim: „Sam Bóg pokoju niech was całkowicie uświęca, aby nienaruszony duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona”.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze