Teściowa pierwszego papieża musiała być w rozterce. Z jednej strony uszczęśliwiona, że po dotknięciu przez Jezusa gorączka ją opuściła, z drugiej – pewnie zdezorientowana tłumami obcych w jej domu. A wtedy nie wiedziała jeszcze, że za kilka dni rozbiorą jej dach nad głową, by przez ten otwór spuścić na łożu paralityka! Przynoszono do Jezusa wszystkich chorych i opętanych z Kafarnaum. Ponoć całe miasto było zebrane u drzwi. Uzdrowił bardzo wielu z nich. Rozprawił się ze złymi duchami. Potem wybrał się na całonocną modlitwę na górę. Następnego dnia znów tłumy chorych oblegały dom teściowej Piotra. Jezus jednak jakby nigdy nic powiedział: „Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo po to wyszedłem” (Mk 1, 38).

Taki charakter przejawiał już od dziecka. Wracający z Jerozolimy do Nazaretu Maryja z Józefem po całym dniu drogi zorientowali się, że nie ma z nimi Jezusa. Bez skutku szukali Go wśród pątników. Odnaleźli Go po trzech dniach.

Ba! Nawet po śmierci zniknął z grobu! Bo Jezus jest często nieprzewidywalny. Czasem nie można Go znaleźć w miejscu, w którym zostawiliśmy Go wczoraj. Dziś jest już gdzie indziej. Wciąż daje nam do zrozumienia, że znalazłszy Go raz, nigdy nie możemy przestać Go szukać. Że to, co wczoraj było dobre, dziś może okazać się niewystarczające. To, co dziś powoduje nasz rozwój, jutro może stać się przyczyną zastoju. A On sam jest jak Jego miłość: „Odnawia się co rano” (Lm 3, 23).