Na naszych oczach dokonuje się rewolucja ideologiczna. Jej oficjalne hasła to równość i walka z dyskryminacją, ale rzeczywistym celem ideologów jest zniszczenie rodziny i Kościoła
Pod koniec lat 90. ubiegłego wieku odbyło się pierwsze w naszym kraju spotkanie promotorów gender. Organizatorzy sympozjum mówili m.in. o konieczności powszechnego wprowadzenia do systemu prawnego postulatów środowisk LGBT (skrót odnoszący się do lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transgenderycznych – przyp. at). Ale żeby cel ten udało się osiągnąć, wcześniej trzeba zanegować rolę tradycyjnej rodziny oraz Kościoła, który spośród wszystkich instytucji najmocniej rodzinę wspiera.
– Trafiłam na to spotkanie przypadkiem i tego, o czym tam mówiono, słuchałam z przerażeniem – mówiła prof. Maria Ryś na konferencji „Człowiek i rodzina wobec zagrożenia gender”, która odbyła się 28 listopada br. w Wołominie. – Kiedy opowiedziałam o tym spotkaniu znajomym, uznali, że nie ma się czym przejmować, bo to głupie. A jednak dzisiaj wiemy, że jest się czym przejmować, że musimy powstrzymać to szaleństwo – podkreśliła psycholog z Uniwersytetu Stefana Kardynała Wyszyńskiego.
Niewiele osób wie, jakie negatywne skutki niesie gender dla: dzieci, rodzin, wartości chrześcijańskich czy tradycyjnej kultury. Większość społeczeństwa zupełnie nie jest świadoma tego, że żyjemy w czasach, w których skala i jakość dokonywanych zmian są iście rewolucyjne. A życie dorosłych i ich dzieci będzie zupełnie inne, kiedy propagatorzy gender ostatecznie przeforsują swoje pomysły.
Reklama
Kto wątpi, co go czeka w zdominowanej przez gender przyszłości, może zajrzeć do książek o jakże znamiennych tytułach: „Wielka księga siusiaków” i „Wielka księga cipek”. To podręczniki polecane młodzieży szkolnej!
W Niemczech, gdzie ideologia gender już się zakorzeniła, w jednym z podręczników obowiązujących w kilku landach piętnastolatkowie dostają zadanie, jak przebudować burdel, żeby odpowiadał potrzebom wszystkich genderowców. A dwunastolatkowie uczą się, co to jest seks z wieloma mężczyznami. – Czy to naprawdę wiedza, którą musi posiąść dwunastolatek? – pytał Grzegorz Strzemecki, pisarz i publicysta.
W naszym kraju propagatorzy gender realizują już programy typu równościowe przedszkole, gdzie dziewczynki przebierają się za chłopców, a chłopcy malują się i wkładają sukienki. – Już w 2011 r. urzędnicy byli szkoleni z programów gender, a od września tego roku zaczęła obowiązywać polityka otwartych szkół – mówił Strzemecki, autor książki „Gender – ideologia państwowa Rzeczypospolitej”.
Dlaczego większość z nas nawet nie domyśla się, co nas czeka? Zdaniem prelegentów wołomińskiej konferencji, jest to skutek niezwykle wyrafinowanej manipulacji językiem.
Reklama
– Kto z nas, katolików, nie podpisze się pod dokumentem Rady Europy, który ma nazwę „o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet”? Przecież podpiszemy się wszyscy! – zauważył prof. Kazimierz Korab. Dopiero w środku dokumentu można wyczytać, że źródłem przemocy wobec kobiet nie jest ani prostytucja, ani wszechobecna pornografia, ani nawet handel kobietami czy propagujące przemoc gry komputerowe. Autorzy konwencji piszą, że źródłem przemocy wobec kobiet jest rodzina i Kościół.
– Gender jest ideologią o korzeniach marksistowskich w ścisłym tego słowa znaczeniu – stwierdził ks. prof. Tadeusz Guz, filozof, i wyjaśnił: – To Marks mówił o konieczności wykorzenienia ze świadomości ludzkiej Boga i zastąpieniu Stwórcy materią. A ta materia jest sprzecznością, stąd walka klas i walka płci. I dlatego rodzina jest postrzegana jako instytucja opresywna.
Feministki, które podjęły się uświadomienia kobiet, jakim „jarzmem” jest dla nich rodzina czy też że ciąża to nic więcej niż „defekacja dyni”, poniosły całkowitą klęskę. Jednak ideolodzy gender nie poddali się. Postanowili zgodnie z zaleceniami włoskiego komunisty Antonia Gramsciego wybrać drogę „długiego marszu przez instytucję”.
– Po raz pierwszy pojęcie „gender” zostało użyte w 1995 r. w dokumencie ONZ – powiedziała Karolina Dobrowolska z Instytutu „Ordo Iuris”. Zaraz potem termin ten przyjęto w dokumentach agend oenzetowskich oraz w traktacie amsterdamskim. – Zdaniem Unii Europejskiej, nawet demografię powinna uzdrowić ideologia gender. A przecież to ona ze swoim programem kontroli urodzeń i propagowania aborcji w ogromnym stopniu przyczyniła się do obecnego kryzysu demograficznego – zauważyła Dobrowolska i postulowała, aby teraz to organizacje katolickie wybrały „drogę przez instytucje” w celu naprawy prawa.
Reklama
– Myślę, że jesteśmy to winni Janowi Pawłowi II, który tamte postulaty nazwał ideologią śmierci, a my mamy głosić cywilizację miłości. Miłości do Boga i bliźniego – powiedziała w swojej konkluzji prof. Maria Ryś.
* * *
Ks. Dariusz Dębiński
Szkoła bez gender
Konferencja „Człowiek i rodzina wobec zagrożenia gender” była podsumowaniem naszych dotychczasowych działań, które podjęliśmy po tym, gdy miasto Wołomin zainicjowało akcję „Szkoła Przyjazna Rodzinie”.
Inicjatywa ta spotkała się z ogromnym oporem ze strony środowisk gender. Dlatego postanowiliśmy wyjaśnić, czym to gender jest. Pierwotnie planowaliśmy, że powstanie z tego artykuł czy broszura, ale powstało 6 płyt DVD, na których specjaliści z różnych dziedzin wieloaspektowo wyjaśniają, z jakim zagrożeniem mamy do czynienia.
„Wizyta Papieża jest dla ludów afrykańskich okazją do tego, aby usłyszano ich głos, aby mogły wyrazić radość z bycia ludem Bożym oraz nadzieję na lepszą przyszłość” - powiedział Ojciec Święty. Podczas dzisiejszej audiencji ogólnej Leon XIV powiedział o swej podróży apostolskiej na ten kontynent, dziękując Panu Bogu za tę możliwość oraz za to, co w jej trakcie otrzymał od przyjmujących go narodów. Jak przyznał, "od samego początku pontyfikatu myślałem o podróży do Afryki".
Ojciec Święty przypomniał, że w dniach 13-23 kwietnia odbył podróż apostolską do Afryki, odwiedzając Algierię, Kamerun, Angolę i Gwineę Równikową. Wyznał, że było to dla niego ważne doświadczenie spotkania z Kościołem lokalnym oraz przesłanie pokoju w czasie naznaczonym konfliktami.
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona
na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii
pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju.
Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół
i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie
widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów.
Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności
obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość
dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć,
energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa
europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe.
Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości
ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących.
Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła
swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście,
Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził
życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni
byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja
rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy
życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji
Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina,
umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie
lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała,
że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem
a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności
i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii
i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była
wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie,
gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze
większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna
osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie
- Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy
wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc,
czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi
jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby "
wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą
ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława
Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety,
chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach
powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się
do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do
księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier
i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby
zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie
chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej
robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl
o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza
XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną
i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami
pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj,
przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie
czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje
mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy
Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na
twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze
30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób
życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc
odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie
zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy
są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić
z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością
i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne.
Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców
katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało
być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna
pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański,
dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy
się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział
apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił
do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI
starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy
zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która
trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna
umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego
Mistrza.
Czwartkowa Msza św. w łódzkiej katedrze z udziałem kleryków WSD
Jezus jest Bogiem miednicy i ręcznika. Bogiem, który całkowicie się daje, który podnosi nas z każdego grzechu, którego spożywamy. - mówił kard. K. Krajewski.
W czwartek, który jest dniem upamiętniającym ustanowienie Sakramentu Eucharystii i Sakramentu Kapłaństwa w łódzkiej katedrze św. Stanisława Kostki wierni, klerycy i duchowni wraz z kardynałem Konradem Krajewskim zgromadzili się wokół ołtarza, aby uczestniczyć w Eucharystii, która jest uobecnieniem wydarzeń z Wieczernika.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.