Richard Pipes, urodzony w rodzinie żydowskiej w Cieszynie, a dorastający w Warszawie, w 1939 r. razem z bliskimi schronił się przed wojną w USA. Miał wtedy zaledwie kilkanaście lat, ale nigdy o pierwszej ojczyźnie nie zapomniał. Nie ukrywał, że dzieciństwo w Polsce, w cieniu ZSRR, miało duży wpływ na jego postrzeganie historii. Niechętny mu Aleksander Sołżenicyn zarzucał nawet, że jego książki to polska wersja historii Rosji. Jak on, Sołżenicyn – Wielkorus, uważający komunizm za narzucony Rosji z zewnątrz – mógł ścierpieć Pipesa, który dowodzi, że system ma jednak swoje głębokie źródła w autokratycznej tradycji tamtejszej władzy?

Pipes, były doradca Ronalda Reagana ds. Europy Wschodniej, dowodził tego w swoich najważniejszych pracach, z trylogią: „Rosja carów”, „Rewolucja rosyjska”, „Rosja bolszewików”, na czele. W starszym od niej, ale wydanym dopiero teraz w Polsce „Czerwonym imperium” na pierwszy plan wybija się – kluczowy dla utrzymania się bolszewików przy władzy po rewolucji październikowej – wątek narodowy. Bolszewikom ruchy narodowe w poszczególnych rejonach Rosji, będącej mozaiką narodowościową, były początkowo na rękę: pozwalały osłabić i w konsekwencji pokonać „białych”. Ale po wzmocnieniu nie zamierzali tolerować dążeń wolnościowych narodów. Wykorzystując konflikty w obrębie różnych narodów i grup etnicznych, dzielili i rządzili, budowali Imperium Zła.