Wspomnienie św. Franciszka Salezego, patrona dziennikarzy, które przypada na 24 stycznia, jest okazją do spotkania opłatkowo-noworocznego dla osób zaangażowanych w pracę i istnienie Katolickiego Radia Zamość. Dyrekcja, pracownicy, współpracownicy, wolontariusze oraz zaproszeni goście spotkali się razem 25 stycznia w sali przy kościele pw. Matki Bożej Królowej Polski w Zamościu. Jak co roku, na spotkaniu obecny był pasterz diecezji zamojsko-lubaczowskiej bp Marian Rojek, który, kierując do zebranych słowo, posłużył się pewnym obrazem, by uświadomić wszystkim współtworzącym Katolickie Radio Zamość, jak ważną rolę w życiu człowieka pełni posługa słowa.
– Wy wszyscy jesteście sługami słowa, także gdy chodzi o posługę bezpośrednią jako dziennikarze, redaktorzy, autorzy różnych artykułów, ci, którzy prowadzą radiowe audycje – to wszystko jest związane ze słowem. By to słowo nabrało swojej mocy, musi mieć odpowiedni czas w nas, by zadziałało – mówił bp Rojek.
Szczególnym gościem tegorocznego spotkania był ks. prof. Józef Kloch, wykładowca UKSW w Warszawie, były rzecznik Konferencji Episkopatu Polski. Ks. Kloch wygłosił ciekawy wykład na temat diecezjalnych rozgłośni, które są dobrym narzędziem nowej ewangelizacji. W swoim wystąpieniu Ksiądz Profesor pytał: – Jak dotrzeć do współczesnego człowieka z Ewangelią? Co zrobić? Jakie mamy środki? W odpowiedzi na postawione pytania wskazał: – Z całą pewnością mamy radio diecezjalne, mamy inne media diecezjalne, chociażby „Niedzielę”. Mamy też media lokalne. Wszystkie te elementy składają się na mówienie o Ewangelii. Wszystkie te media można by użyć do tego, żeby właśnie informacja stała się też formacją – wskazał ks. Kloch.
Dyrektor Katolickiego Radia Zamość i redaktor odpowiedzialny „Niedzieli Zamojsko-Lubaczowskiej” ks. Krystian Bordzań podkreślił, że 2016 rok jest dla naszej rozgłośni rokiem pełnym wyzwań: – Trwa Rok Bożego Miłosierdzia, Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski, a przed nami Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Katolickie Radio Zamość wszystkim tym wydarzeniom będzie towarzyszyć – wskazał ks. Bordzań, mówiąc o planach pracy mediów katolickich w diecezji w rozpoczynającym się roku.
Tradycją jest, że spotkania opłatkowo-noworoczne dla osób tworzących w różny sposób Katolickie Radio Zamość urozmaica swoim występem wyjątkowy gość. W tym roku były to dzieci z Akademii Rozwoju Talentu Violinki, która ma siedzibę w Zamościu. Swoim talentem ubogaciły wszystkich zebranych, przygrywając na skrzypkach piękne polskie kolędy i zachęcając wszystkich do wspólnego śpiewu.
Na zakończenie spotkania zebrani obejrzeli film dotyczący działalności radia, po czym Ksiądz Biskup pobłogosławił opłatki, Ksiądz Dyrektor odczytał fragment Ewangelii według św. Łukasza o narodzeniu Pana Jezusa, co wprowadziło zebranych w czas składania sobie serdecznych życzeń, śpiewu kolęd i dzielenia się opłatkiem.
Wyszydzić, zdyskredytować, wyśmiać – to najłatwiejszy sposób rozprawienia się z przeciwnikiem, kimkolwiek lub czymkolwiek by nie był. Człowiekiem, słowem, działaniem, czy nawet tylko ulotną ideą. Jednakże to zjawisko, z którym mamy dziś w Polsce do czynienia, na ogół ma niewiele wspólnego z błyskotliwym poczuciem humoru na poziomie dobrego kabaretu. Nietrudno też zauważyć, że ze szczególnym upodobaniem szyderstwem posługują się ci, którzy tak bardzo gorszą się językiem nienawiści w polskiej debacie publicznej, językiem wykluczenia, polskim zaściankiem oraz rzekomą ksenofobią Polaków.
Mimo że mamy dziś w Polsce mnóstwo rozmaitych kabaretów – jak nigdy dotąd i chyba jak nigdzie na świecie – to porzekadło z czasów komuny, że życie przerasta kabaret, właśnie dopiero teraz zdaje się nabierać dosłowności i mocy. Sławne poczucie humoru Polaków dało się z łatwością wprząc w walkę polityczną, ideologiczną, a nawet – bez przesady mówiąc – w walkę religijną. Kpina i szyderstwo są już nie tylko ekskluzywnie kabaretowym rozbawianiem publiczności, ale całkiem potocznym narzędziem dysput, zarówno na politycznych wyżynach, jak i w towarzyskich grajdołach. Śmiejemy się, podśmiewamy, dyskredytujemy osoby, sprawy i znaczenia, zupełnie się nad tym nie zastanawiając. I całkiem automatycznie, lecz niesamodzielnie (choć tak nam się zdaje), wyciągamy wnioski, zazwyczaj bardzo daleko idące, a przede wszystkim zgodne z wolą tego, kto ma monopol na podpowiadanie, kogo i kiedy trzeba lub wypada wyśmiać. Zmęczone i otumanione społeczeństwo zachowuje się jak widownia w telewizyjnym studiu, której specjalny człowiek zza kamery daje sygnały, kiedy klaskać, kiedy się śmiać, kiedy buczeć. Najbardziej smutne jest to, że szyderstwo z taką łatwością i mocą przemawia do Polaków, że jest powielane, powtarzane.
Polska telewizja publiczna wprost kipi od programów kabaretowych – wygląda na to, że tak właśnie realizuje społeczne zapotrzebowanie. Że w imię oglądalności schlebia nawet najprymitywniejszym gustom i emocjom. I że głównie w taki sposób rozumie swoją społeczną misję. Można też odnieść wrażenie, że kabarety, często bardzo marne, konkurują w polskiej telewizji z równie marną i równie prześmiewczą publicystyką. Główną pożywką i tworzywem tej telewizyjno-kabaretowej radosnej twórczości jest polska religijność, polski „ciemnogród” i oczywiście prawicowa opozycja. Ochoczo, jak chyba nigdy wcześniej (nawet za komuny), wyśmiewa się np. religijne dogmaty. Oczywiście wyłącznie chrześcijańskie, bo szydzenie z innych religii jest politycznie niepoprawne i może grozić krwawą zemstą wyśmiewanych.
Czy gdy dziś, komentując publiczne zdarzenia, często powtarza się – z bezmyślną uciechą – że życie przerosło kabaret, to znaczy, że wszyscy doskonale się bawimy? Bynajmniej. To znaczy tylko tyle, że bierzemy – chętnie, ale jakby bezwolnie i nie w pełni świadomie – udział w nieustannej i narzucanej skądś z góry obowiązkowej zabawie. Naśladujemy kiepski kabaret w przekonaniu, że to on nas naśladuje. I gubimy prawdziwe znaczenia słów, sprawiedliwą ocenę ludzi oraz zdarzeń, gubimy własne myśli.
Niestety, destrukcyjne szyderstwo jest nie tylko domeną kabaretów i popkultury, staje się też coraz częściej tworzywem tzw. sztuki wysokiej i narzędziem poważnej publicystyki.
Wrocławscy niesłyszący uczcili św. Filipa Smaldone
2026-06-21 15:50
ks. Łukasz
ks. Łukasz Romańczuk
Festyn ku czci św. Filipa Smaldone
Od wielu lat w czerwcu we Wrocławiu odbywają się doroczne uroczystości ku czci św. Filipa Smaldone – patrona osób niesłyszących i słabosłyszących. Wydarzenie organizuje Duszpasterstwo Niesłyszących Archidiecezji Wrocławskiej.
Wspólne świętowanie rozpoczęło się Mszą świętą w kościele Świętego Krzyża na Ostrowie Tumskim. Eucharystia była w całości tłumaczona na język migowy przez trzech tłumaczy . Homilię wygłosił ks. Tomasz Filinowicz, duszpasterz niesłyszących i niewidomych Archidiecezji wrocławskiej. Nawiązując do słów Ewangelii o tym, że „nie ma nic ukrytego, co nie miałoby być ujawnione”, przypomniał, że przez wieki osoby głuche były wykluczane z życia publicznego. – Wiedza dla głuchych przez długi czas pozostawała zakryta. Arystoteles twierdził, że głuchy i głupi to to samo, więc nie ma sensu podejmować edukacji głuchych. Bogu dzięki, to się zmieniło m.in. dzięki św. Filipowi Smaldone, który zakładał szkoły dla niesłyszących – zaznaczył ks. Filinowicz, podkreślając również aktualność drugiego wezwania Jezusa: „Nie bójcie się ludzi”. – Są sytuacje, w których ludzie próbują niszczyć to, co dobre. U Filipa Smaldone też takich nie brakowało. Rada miasta chciała odebrać mu szkołę, więc rozpowszechniano nieprawdziwe informacje o jego działalności. Dlatego zachęcam, by się nie bać, by mieć odwagę robić to, co do nas należy, nawet jeśli spotkamy się z niechęcią czy próbą niszczenia tego, co robimy – wskazał kapłan.
List abp. Józefa Kupnego do wiernych Archidiecezji Wrocławskiej
2026-06-21 22:45
ks. Łukasz
Ks. Łukasz Romańczuk/Niedziela
Abp Józef Kupny podczas Mszy św. jubileuszowej
Dziś w kościołach Archidiecezji Wrocławskiej czytany był list abp. Józefa Kupnego, który w liście do wiernych podkreśla, że był to czas łaski, który umocnił wspólnotę Kościoła, otworzył drogę do konkretnych działań i zapoczątkował etap wdrażania owoców synodalnych w parafiach, wspólnotach i duszpasterstwach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
