Pierwszy dzień (27 sierpnia) stał pod znakiem świadectw; dzielono się osiągnięciami i trudnościami na drodze odnowy życia wspólnot parafialnych. Przedstawiciele parafii pw. Świętych Benedykta, Cyryla i Metodego w Przemyślu podkreślali, że w ruchu odnowy i ewangelizacji są od 1990 r. – Realizujemy program „Ewangelizacja kultury i życia w religijności ludowej”, aby pogłębiać życie duchowe. Nasz proboszcz ks. Aleksander Burdzy jest autorem przewodnika do programu pt. „Sakrament chrztu w katechezie”. Przy okazji błogosławieństwa rocznych dzieci uwrażliwialiśmy mieszkańców na wartość odnowy dziecięctwa Bożego poprzez modlitwy za świadków chrztu, rodziców i chrzestnych. Dużym wyzwaniem jest uświadamianie rodzicom potrzeby uświęcania czasu, świadectwa wiary i trzeźwości w rodzinie – mówili goście z Przemyśla. Wierni z Malborka przekonywali, że parafię buduje dobre sąsiedztwo. Mając przywilej Bramy Miłosierdzia, parafia w Morawicy k. Krakowa realizuje kolejny etap: „Mów, Panie, ja będę Cię słuchał!”, a hasło „Idźmy i głośmy, że jesteśmy rodziną”, to projekt parafii w Szewnie.

W drugim dniu spotkania uczestnicy podsumowali działania w sferze „imion miłosierdzia”. Okazały się nimi: gościnność (przyjęcie pielgrzymów w drodze na Jasną Górę i na ŚDM) oraz współczucie i otwartość na bliźniego (pomoc bezdomnym i rodzicom, nabożeństwa maryjne pod miejskimi blokami).

Ubrani w pokorę

Na zakończenie pielgrzymki (28 sierpnia) Eucharystii przewodniczył bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski. Koncelebrowali ją księża reprezentujący wszystkie wspólnoty parafialne Ruchu dla Lepszego Świata, w tym jego promotorzy. W darze ołtarza każda parafia złożyła album dokonań i zaangażowania wiernych.

Nawiązując do 1050. rocznicy Chrztu Polski i Roku Świętego Miłosierdzia, bp Miziński zachęcał do modlitwy o pogłębione świadectwo wiary we wspólnotach parafialnych. – Miłość Boga wzywa nas do świętości i do pełni życia we wspólnocie z Bogiem – podkreślił. W homilii Ksiądz Biskup przybliżył istotę ewangelicznej pokory i wspaniałomyślności. Pierwsza czyni człowieka wielkim, umiłowanym przez Boga, a drugą wyrażamy poprzez jałmużnę. Obydwie postawy pozwalają osiągnąć nagrodę życia wiecznego. Jak zaznaczył bp Miziński, jałmużna przyczynia się do zgładzenia wielu grzechów, bo Bóg wzrusza się wspaniałomyślnością człowieka, który kieruje swój wzrok na biednych i potrzebujących, zaś pokora pozwala zaakceptować Bożą wolę i przestrzegać Jego prawo. – Pokora to szata godowa, która pozwala wejść na ucztę w królestwie niebieskim. Jest ona przyjęciem prawdy o nas samych, ale nie może prowadzić do fałszywej skromności. Pokora jest związana z miłością, dlatego człowiek pokorny nie patrzy na życie wyłącznie przez pryzmat własnej osoby, ale w imię miłości jest zawsze gotowy służyć innym, nie czekając na odpłatę. Miłosierdzie to gotowość do pomagania mimo wszystko, wtedy najtrudniej być bliźnim. Tylko dzięki miłosierdziu możemy przemieniać świat – zaznaczył Ksiądz Biskup.

Czas laikatu

W nawiązaniu do „Nowego Obrazu Parafii” bp Artur Miziński powiedział: – Czy obecne duszpasterstwo parafialne jest wyczerpującą odpowiedzią Kościoła na potrzeby czasów? Czy parafia jest w stanie odpowiedzieć zadowalająco na potrzeby religijne ludzi w nowej sytuacji społeczeństwa pluralistycznego, która zmusza Kościół do uczenia się nowych form działania? Ze względu na postępującą sekularyzację model dotychczasowej posługi duszpasterskiej w wielu swoich elementach przestaje być wystarczający – dziś nie wystarcza utożsamianie działania parafii tylko z aktywnością duszpasterzy. Trzeba przejść od ogólnych i pięknych stwierdzeń nt. miejsca świeckich w duszpasterstwie do konkretnego uznania i rzeczywistego stworzenia im szans na realizację funkcji kapłańskiej, prorockiej i królewskiej. Rozumiał to dobrze o. Riccardo Lombardi SJ, który mówił, że osobom świeckim należy z zaufaniem powierzać posługi i zadania i zachęcić je, by przystępowały do pracy także z własnej inicjatywy. Potrzeba wspólnot parafialnych zaangażowanych i żyjących na co dzień Ewangelią, otwartych na zachodzące zjawiska i procesy historyczno-społeczne. Uważam, że Ruch dla Lepszego Świata jest wielkim darem od Boga dla Kościoła w naszych czasach.

* * *

Inicjatorem Ruchu dla Lepszego Świata był o. Riccardo Lombardi SJ (1952), a Grupa Promotorów została zatwierdzona w 1991 r. przez Papieską Radę ds. Świeckich jako prywatne stowarzyszenie wiernych. Pionierem działań na rzecz odnowy parafii w tym duchu był w Polsce ks. Mieczysław Nowak, autor fundamentalnej książki pt. „Parafia w ciągłej odnowie”.