Metallica była znana i słuchana w Polsce szczególnie w siermiężnych latach 80. i na początku lat 90. ubiegłego wieku. Jej muzykę zaliczano do ciężkiego grania: hard rocka, thrash metalu, speed metalu i heavy metalu, ale tym, co szczególnie zapamiętano, były rockowe ballady, m.in. „Nothing Else Matters” i „The Unforgiven”. Wtedy też, 20, 25, 30 lat temu (!), kapela uważana była za jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych na scenie metalowej. Dziś, po 35 latach od założenia Metalliki, po ponad 100 mln sprzedanych płyt, wpływ zespołu nawet na trendy w cięższym graniu jest niewielki, metalowy narybek słucha już czegoś innego. Na nowej płycie „Hardwired... To Self-Destruct” muzycy starają się trzymać poziom, nawiązywać do przeszłości, ale wychodzi im to mniej niż połowicznie. Jak zawsze – coś się kończy, coś się zaczyna. W wypadku tej płyty i Metalliki coś na pewno się skończyło, ale nie wiadomo, czy coś nowego się zaczęło. Może ta „nierówna” płyta zyska – jak to bywa – przy kolejnych przesłuchaniach?