Po dwuletniej przerwie pracownicy wszystkich nadleśnictw z regionu oraz Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Szczecinku wspięli się na Świętą Górę Polanowską, by świętować doroczną majówkę. 24 maja u stóp Matki Bożej Bramy Niebios stanęło kilkaset osób, których powitał Zespół Trębaczy Leśnych „Bór”. Uroczystej Eucharystii przewodniczył bp Zbigniew Zieliński.
Ukazując w homilii zawód leśnika jako misję, ksiądz biskup zwrócił uwagę na wyzwanie sprawowania opieki nad Bożym darem, którym jest świat stworzony. – To misja szczególnej godności i zaszczytu, ale jak to bywa w powołaniu, które jest nie tylko służbą, lecz i honorem, bardzo łatwo jest się przyzwyczaić do największych skarbów i świętości – zauważył i dodał: – To spowszednienie, nawet jeśli po ludzku mamy do niego prawo, staje się nie tylko swoistym zagrożeniem, ale i wyzwaniem. Wskazał także na wartość modlitwy leśników, która jest przestrzenią do ważnego, również zawodowego, rachunku sumienia oraz do dziękczynienia za Bożą dobroć.
Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Szczecinku składa się z 31 jednostek terenowych i 650 tys. ha lasów. Jak zauważa jej dyrektor Łukasz Maciejunas, ten potencjał trzeba wykorzystać.
Po Eucharystii kilku pracowników różnych nadleśnictw uhonorowano za zasługi kordelasami – dawnymi rycerskimi długimi nożami. Spotkanie zakończyła biesiada – degustacja dziczyzny oraz kuchni ukraińskiej, którą przygotowali i serwowali uchodźcy z Ukrainy przebywający na terenie Nadleśnictwa Polanów.
Leśnicy pamiętali o zamordowanym przez bolszewików sołtysie Janie Masiewiczu (2020 r.)
Papież Franciszek w encyklice Laudato si’ zachęca do nawrócenia ekologicznego, które nie jest możliwe bez czystej planety i uporządkowanego serca. Wiedzą o tym podlascy leśnicy, którzy troszczą się o przyrodę i podtrzymują ducha patriotyzmu.
Rozmowę na temat ,,czynienia sobie ziemi poddanej” (Rdz 1, 28), ks. Tomasz Duszkiewicz, kapelan leśników, rozpoczyna od odniesienia się do opisu stworzenia świata i człowieka zawartego w Księdze Rodzaju.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
Są chwile, kiedy modlimy się i nic się nie zmienia. Bóg wydaje się milczeć, a odpowiedzi wciąż nie ma. Zmartwychwstanie przypomina jednak, że cisza nie musi oznaczać końca – Bóg może działać także wtedy, gdy jeszcze tego nie widzimy.
W październiku mamy dla Ciebie 31 powodów, żeby wziąć Różaniec do ręki. Każdego dnia – jeden powód, jedna tajemnica, jedna intencja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
