Kościół jest wspólnotą wszystkich ochrzczonych w imię Trójcy Przenajświętszej. Fundamentem życia człowieka wierzącego jest każdorazowa Eucharystia, która jest sprawowana we wszystkich świątyniach świata. Materialny wymiar każdej świątyni ma więc ogromne znaczenie dla kształtowania naszych postaw. Błogosławione znaczenie, szczególnie w naszej archidiecezji, mają kolejne budowy od podstaw nowych kościołów, które jednoczyć mają wiernych na modlitwie uwielbienia Boga. Zwieńczeniem tej prawdy o kościołach są ich konsekracje. Podniosłą, kolejną uroczystość konsekracji świątyni parafialnej przeżyła 3 czerwca parafia oddana NMP Matce Kościoła na szczecińskim Bezrzeczu.

Historyczne uwarunkowania

Stary kościół w Bezrzeczu wymieniany jest po raz pierwszy w źródłach w 1286 r., kiedy to bp kamieński Hermann, przekazał prawo jurysdykcji nad kościołem w Bezrzeczu proboszczowi z kolegiaty mariackiej w Szczecinie. Stary drewniany kościół uległ spaleniu w pierwszej połowie XV wieku i w 1448 r. chłopi ze wsi sprzedali grunt pod budowę nowego kościoła. W końcu XV wieku powstała budowla salowa, murowana z głazów narzutowych na prostokątnym rzucie. W latach 90. XIX wieku powstała ceglana wieża, zwieńczona ostrołukowym hełmem oraz neogotycki szczyt wschodni. Kościół nie został uszkodzony w trakcie działań wojennych i 18 kwietnia 1946 r. poświęcono go Matce Bożej Różańcowej.

Nowa świątynia – dzieło wszystkich parafian

Nowy kościół został wybudowany i wyposażony w latach 2011-23. Słowa ogromnej wdzięczności należą się poprzednikom, a w szczególności ks. Andrzejowi Rasińskiemu i ks. Andrzejowi Posadzemu. Autorem projektu świątyni – jak mówi proboszcz ks. kan. Adam Auguściak – był architekt Jerzy Nowak. Roboty ziemne rozpoczęły się 1 czerwca 2011 r., a do września zostały wylane już fundamenty świątyni. Od października rozpoczęto prace murarskie, które trwały do 2013 r. W lipcu 2014 r. zamontowana została drewniana konstrukcja dachu, a od marca 2015 r. rozpoczęto obkładanie ścian cegłą licówką. W czerwcu 2015 r. położono na dachu blachę aluminiowo--tytanową, a później montowano zewnętrzne betonowe ramy okienne, by następnie położyć deski na suficie i go ocieplić. Kolejne prace to: montaż okien, położenie instalacji elektrycznej, tynkowanie wnętrza kościoła, instalacja c.o., betonowanie posadzki kościoła, montaż drzwi wejściowych oraz witraży w oknach. W 2018 r. zawieszony został krzyż w prezbiterium, a także wmontowano tabernakulum. W kolejnych miesiącach zawieszono zdobne stacje Drogi Krzyżowej, a także w 2019 r. powstały dwa szafowe konfesjonały. W kwietniu 2020 r. zainstalowano kamienny ołtarz i ambonę, a także balaski na stopniu komunijnym. Jednocześnie trwały prace przy wykonaniu okładziny kamiennej na posadzce kościoła. W 2021 r. umeblowano zakrystię oraz zamontowano 38 ławek. W 2022 r. zainstalowano sedilla i krzesła – stalle w prezbiterium. Bardzo ważnym momentem był 6 maja 2018 r., kiedy to abp Andrzej Dzięga dokonał aktu oddania kościoła do kultu Bożego przez poświęcenie kościoła i dedykowanie go św. Josemarii Escriva de Balaguerowi. Należy koniecznie dodać, że taki tytuł to zasługa ks. Adama Auguściaka, który jest wiernym uczniem świętego, kiedy zetknął się z nim u początków formowania Opus Dei w Szczecinie za pasterzowania bp. Kazimierza Majdańskiego. Dowodem na wpływ tej formacji jest chociażby konsekracja kościoła w Morzycy 19 czerwca 1999 r. w parafii Kolin, gdzie ks. Adam duszpasterzował przez 17 lat. Był to wówczas pierwszy w świecie kościół oddany patronatowi bł. Josemarii.

Ryt konsekracji

W majestatycznym, misternie wybudowanym i wyposażonym według wszystkich wskazań liturgicznych kościele zebrali się 3 czerwca kapłani pod przewodnictwem abp. Andrzeja Dzięgi, przedstawiciele Opus Dei z ks. Stefanem Moszoro – Dąbrowskim z Warszawy, wikariuszem regionalnym w okręgu Europa Środkowo-Północna, kapłani z dekanatu Pogodno oraz wierni z całej parafii. Przed rozpoczęciem liturgii gospodarz parafii ks. Adam Auguściak przypomniał już bogatą historię miejscowej wspólnoty. Początkowym akcentem sakralizacji kościoła było najpierw poświęcenie ołtarza i murów świątyni. Przed liturgią słowa Bożego abp A. Dzięga dokonał poświęcenia kamiennej ambony przepowiadania Dobrej Nowiny. Słowo Boże wygłoszone przez głównego celebransa, jako fundament oparło się na tekstach biblijnych, które nawiązywały do przeżywanego poświęcenia miejsca sprawowania Eucharystii i sakramentów św. Dostojny celebrans przypomniał także znaczenie tytułu parafii, a więc Matki Kościoła, a także wspomniał na dziedzictwo patrona świątyni akcentując znaczenie obecności w kościele wspólnoty Opus Dei. Oddając hołd wszystkim, którzy przyczynili się do dnia konsekracji, wyjaśnił głęboką symbolikę nowego wyposażenia liturgicznego. Zwrócił także uwagę na to, że konsekracja dokonuje się raz w historii każdego kościoła, a przez to wpływa na miejscową wspólnotę, aby godnie uczestniczyła w Eucharystii, słuchała Słowa Bożego i przyjmowała sakramenty święte. Zasadniczym elementem liturgii była konsekracja ołtarza do sprawowania Najświętszej Ofiary. Jest to obrzęd bardzo przemawiający do wnętrza ludzkiego przez swą symbolikę i nawiązanie do najistotniejszych funkcji, które spełnia Ołtarz Żertwy Pańskiej. Po namaszczeniu arcybiskup dokonał tego samego obrzędu w kilku miejscach kościoła przy tzw. zacheuszkach, które stanowią widoczny znak świętości tego miejsca. Rozbudowany obrzęd okadzenia ołtarza i świątyni oraz zapalenie świec ołtarzowych, a także świec kandelabrowych przy zacheuszkach wprowadziły uczestników Eucharystii w dalsze przeżywanie Najświętszej Ofiary.

Uroczystość w Bezrzeczu ukazała bogactwo ducha tutejszych wiernych zjednoczonych wokół prawd Bożych oraz mądrze i godnie kierowanych miłujących ich sercem ks. proboszcza Adama Auguściaka. Piękno wybudowanego od podstaw kościoła, duch modlitwy i świadectwo wiary zaangażowanych w wielu formatach wspólnoty wiernych budzi podziw. Przygotowaniem duchowym do konsekracji kościoła były także Misje, które przez cały tydzień głosił ks. dr Ignacy Soler z Opus Dei. NMP Matka Kościoła – patronka parafii, a także św. Josemaria Escriva – będą, odtąd czuwać nad tym, by w tej cząstce Kościoła powszechnego wzrastała nieustannie chwała Boża.