Po raz kolejny odbyło się spotkanie przedstawicieli Polskiej Rady Ekumenicznej z członkami Lubelskiej Archidiecezjalnej Rady Ekumenicznej, które miało miejsce 5 czerwca br. w siedzibie
Kurii Metropolitalnej w Lublinie.
Polską Radę Ekumeniczną reprezentował ks. Roman Pracki z Kościoła ewangelicko-augsburskiego, przewodniczący polskiego oddziału oraz proboszcz ks. Sławomir Rosiak z Kościoła Mariawitów.
Stronę katolicką reprezentowali: abp Józef Życiński oraz przewodniczący Archidiecezjalnej Rady Ekumenicznej, ks. prał. Józef Szczypa, a także jej członkowie: ks. Tadeusz Kamala, ks. Piotr Petryk,
ks. Jerzy Ważny, ks. Stanisław Dziwulski, ks. Wojciech Różyk i Tomasz Ożóg. Spotkanie rozpoczęto wspólną Modlitwą Pańską, której przewodniczył ks. prał. Józef Szczypa. Referat pt.: Perspektywa
nowych form współpracy ekumenicznej w świetle obrad Wspólnej Grupy Roboczej - maj 2000 wygłosił abp Józef Życiński. Na początku podziękował zebranym za włożoną pracę w zorganizowanie
szeregu spotkań ekumenicznych, których celem jest przede wszystkim poszukiwanie tego, co wspólne, co wyrasta "z fundamentu Ewangelii i modlitwy". Należały do nich między innymi: ubiegłoroczna
procesja ekumeniczna w dniu Wszystkich Świętych na cmentarzu przy ul. Lipowej, tegoroczna Wielkopiątkowa Droga Krzyżowa oraz cykliczne, comiesięczne spotkania ekumeniczne, odbywające się u przedstawicieli
różnych Kościołów. Wyraził też chęć zorganizowania w Lublinie w Roku Jubileuszowym 2005 obrad, w których uczestniczyliby przedstawiciele Światowej Rady Kościołów. Zaplanowane
spotkanie zakończyłoby się nabożeństwem w lubelskiej archikatedrze. Ksiądz Arcybiskup zasygnalizował też w swoim wystąpieniu szereg niepokojących zjawisk, które należy mieć na względzie,
by podjęte działania nie zamieniły się w coś karykaturalnego. Są nimi przede wszystkim tzw. "polityczna poprawność" oraz liczne nieporozumienia i napięcia, mające swe źródło, jakże
często, w ludzkich sercach i niewiedzy. Na zakończenie przypomniał, że tylko wierność Ewangelii i siła autentycznej modlitwy są w stanie odkryć zagubioną drogę
do jedności.
Celem wielkopostnych praktyk jest gotowość serca na przyjęcie Bożej miłości – podkreślił pasterz diecezji
Najbliższa środa 18 lutego 2026 to pierwszy dzień Wielkiego Postu. Pokutny gest posypania głów popiołem rozpoczyna czterdziestodniowe przygotowanie do świąt wielkanocnych, stanowiących szczyt całego roku liturgicznego. Msze św. z obrzędem posypania głów popiołem będą sprawowane we wszystkich parafiach diecezji.
List Jakuba otwiera się autoidentyfikacją „sługi Boga i Pana Jezusa Chrystusa” oraz adresem do „dwunastu pokoleń w rozproszeniu” (diaspora). To język Izraela przeniesiony na wspólnoty wierzących w Mesjasza, żyjące poza ziemią ojców. Określenie „dwanaście pokoleń” mówi o całości ludu, rozsianego po świecie. Jakub od razu przechodzi do próby. Doświadczenia odsłaniają jakość wiary, a „doświadczanie” rodzi „wytrwałość” (hypomonē). W tradycji mądrościowej oznacza ona zdolność trwania przy dobru w długim czasie, bez rozpaczy i bez udawania siły. „Najwyższa radość” opisuje postawę opartą na pewności, że Bóg nie opuszcza w ucisku. Wytrwałość ma „dokonać dzieła”, aby człowiek stawał się „doskonały” i „nienaganny” (teleios, holoklēros), czyli dojrzalszy w wyborach i w reakcjach. Potem pojawia się prośba o mądrość. W Biblii mądrość obejmuje wiedzę oraz sztukę życia według Boga. Jakub mówi o Bogu, który „daje wszystkim chętnie i nie wymawia”. Prośba ma być wolna od chwiejności; w obrazie fali widać ruch, który nie ma kierunku. „Wątpiący” (diakrinomenos) przypomina falę miotaną wiatrem. Taki stan rozrywa decyzję i odbiera spójność działania; Jakub nazywa go „człowiekiem o dwoistej duszy” (dipsychos), niestabilnym w postępowaniu. Końcowe wersety dotykają napięć społecznych. Ubogi „brat” ma chlubić się wywyższeniem, a bogaty upokorzeniem. Obraz kwiatu trawy, który więdnie pod palącym słońcem, odsłania kruchość zasobów i krótki oddech ludzkiej sławy. Ten motyw wróci w liście w ostrych słowach wobec bogaczy, którzy krzywdzą pracowników.
85 lat temu, 17 lutego, Niemcy aresztowali franciszkanina o. Maksymiliana Kolbego. Było to drugie jego zatrzymanie. Nie odzyskał już wolności: trafił na Pawiak, a potem do Auschwitz, gdzie oddał życie za współwięźnia.
Rajmund Kolbe urodził się 8 października 1894 roku w Zduńskiej Woli. W 1910 roku wstąpił do zakonu franciszkanów, gdzie przyjął imię Maksymilian. Dwa lata później zaczął studia w Rzymie. Tam w 1917 roku założył stowarzyszenie Rycerstwa Niepokalanej. Do Polski wrócił po dwóch latach. W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor-wydawnictwo Niepokalanów. Trzy lata później wyjechał do Japonii, skąd wrócił w 1936 roku. Objął kierownictwo Niepokalanowa, wówczas największego katolickiego klasztoru na świecie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
