Reklama

Niedziela Rzeszowska

Odpust u Płaczącej Matki

Przez pięć kolejnych dni w Dębowcu gromadziła się wielopokoleniowa Rodzina Saletyńska celebrująca odpust ku czci Pani z La Salette.

Niedziela rzeszowska 40/2024, str. IV

[ TEMATY ]

Dębowiec

S. Iwona Józefiak

Sumie odpustowej przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba

Sumie odpustowej przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Uroczystości trwały od 12 do 16 września, a ich hasłem były słowa: „Królowo Rodziny módl się za nami”. Pierwszego dnia licznie przybyli tutaj starsi, chorzy, utrudzeni życiem. Mszy św. przewodniczył bp Stanisław Salaterski z Tarnowa. Mówił, że osoby starsze są bogactwem społeczeństwa i nie można tego faktu ignorować. Kościół nigdy nie przyłączy się do prób wyeliminowania osób starszych. Cierpienie jest potrzebne, bo jest wpisane w Bożą ekonomię.

Następnego dnia był czas dla młodych, zwłaszcza przygotowujących się do sakramentu bierzmowania. Z wielu parafii przyjechały zorganizowane grupy pod opieką duszpasterzy, katechetów i rodziców. W kolejne dni przybywały piesze, autokarowe, a także rowerowe pielgrzymki z różnych miejscowości. Cieszył widok całych rodzin podążających do Dębowca.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Uroczystości ku czci Płaczącej Matki przeżywają szczególnie misjonarze saletyni, siostry saletynki, świeccy saletyni i osoby związane z saletyńskim powołaniem i charyzmatem. W piątek tradycyjnie modlili się członkowie Apostolstwa Rodziny Saletyńskiej. Kapłani i seminarzyści radośnie towarzyszyli klerykowi Marcinowi, który w sobotę na ręce księdza prowincjała Grzegorza Zembronia złożył śluby wieczyste i otrzymał krzyż saletyński. Ksiądz prowincjał podkreślił w homilii, że zakonnik godzi się na to, co najtrudniejsze – by w duchowy sposób zostać z Chrystusem ukrzyżowanym i umierać razem z Nim.

W sobotę miało swój czas formacji i modlitwy środowisko Saletyńskiej Szkoły Nowej Ewangelizacji. Pogoda w tym dniu przypomniała pokutny charakter objawienia w La Salette: było chłodno i z powodu ulewnego deszczu nie odbyła się procesja światła z figurą Płaczącej Matki.

15 września w dziękczynnej sumie pod przewodnictwem biskupa ordynariusza Jana Wątroby uczestniczyło kilka tysięcy wiernych. Wraz z korowodem dożynkowym uroczyście wprowadzono relikwie bł. Rodziny Ulmów, niesione przez rodzinę spokrewnioną z męczennikami z Markowej i przedstawicieli rodziny wielodzietnej. Ksiądz kustosz Marcin Sitek pozdrowił 32 zorganizowane grupy i rzeszę indywidualnych pątników. Rolnicy zaprezentowali 29 wieńców żniwnych. W dwa z nich wkomponowane były obrazy bł. Rodziny Ulmów. W słowach powitania skierowanych do księdza biskupa, a także jego nauczaniu, wybrzmiało słowo TAK, którym Ulmowie opatrzyli w swoim egzemplarzu Nowego Testamentu przypowieść o miłosiernym Samarytaninie. Odpustowa suma stała się uroczystym wyznaniem wiary i jednoznaczną afirmacją postaw chrześcijańskich: TAK dla małżeństwa i rodziny według zamysłu Bożego; TAK dla życia od poczęcia do naturalnej śmierci; TAK dla wychowania w świętej wierze naszych dzieci; TAK dla codziennej wierności Bogu, Krzyżowi i Ewangelii.

Mszę św. wieczorną wraz z odnowieniem przyrzeczeń małżeńskich sprawował ksiądz kustosz w intencji rodzin. Po Eucharystii zaprezentowano przedstawienie pt. Miłość silniejsza niż śmierć, zainspirowane życiem bł. Rodziny Ulmów. Zostało ono powtórzone następnego dnia podczas spotkania Rodziny Radia Maryja i chociaż relikwie męczenników z Markowej nawiedzały już w tym czasie parafię w Strzyżowie, w Dębowcu nadal rozważaliśmy piękne życie błogosławionych Józefa i Wiktorii i ich dzieci, pełne pracy, Ewangelii i miłości. Celebrujący Eucharystię bp Grzegorz Suchodolski z Siedlec podkreślił, że nie wystarczy oklaskiwać bohaterską postawę bł. Ulmów, ale trzeba wejść swoim życiem w ich życie. Są wokół nas osoby inne, z którymi nam nie zawsze jest po drodze, które często wykluczamy, bo są niepokorne, niełatwe, ale Ewangelia domaga się od nas miłości. Łatwo jest pomagać powodzianom; dużo trudniej pomaga się tym, z którymi nie wytrzymujemy na co dzień. Wyjdźmy z domu Matki z postanowieniem, by kochać tych, których kochać jest najtrudniej. Prośmy Królową Rodziny i Płaczącą Matkę z La Salette o dar żywej wiary i miłości – silniejszej niż śmierć!

2024-10-01 13:40

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Przybyli do Płaczącej Matki

Niedziela rzeszowska 26/2025, str. I

[ TEMATY ]

Dębowiec

Ks. Jakub Oczkowicz

Księża diecezji rzeszowskiej zawierzyli się Matce Bożej Saletyńskiej

Księża diecezji rzeszowskiej zawierzyli się Matce Bożej Saletyńskiej

W sobotnie przedpołudnie 14 czerwca kapłani diecezji rzeszowskiej pielgrzymowali do Sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu – świątyni stacyjnej Roku Jubileuszowego, gdzie odbył się Dzień Modlitw o Uświęcenie Kapłanów.

Spotkanie składało się z trzech części: konferencji ascetycznej, adoracji Najświętszego Sakramentu i Eucharystii. Konferencję do duchownych wygłosił bp Stanisław Jamrozek – biskup pomocniczy archidiecezji przemyskiej, zaś Eucharystii przewodniczył bp Jan Wątroba. Wydarzenie zgromadziło ok. 200 kapłanów. Był to czas wspólnej refleksji, modlitwy oraz odnowy duchowej w sercu saletyńskiego sanktuarium.
CZYTAJ DALEJ

Dlaczego cierpią i umierają ci, co zaufali Bogu?

2026-03-19 13:48

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pixabay.com

Wiara uczy, że Bóg zawsze nas wysłuchuje: jednak nie zawsze spełnia nasze prośby, ale swoje obietnice. Bywa, że nie wiemy, o co prosić. Nie mając pełnej wiedzy – która przychodzi z czasem – modlimy się, ale nasze prośby są połowiczne, zawężone do momentu ich wypowiadania. Bóg tymczasem widzi szerzej, widzi nasze wczoraj, nasze dziś i wie, jakie będzie nasze jutro.

Był pewien chory, Łazarz z Betanii, ze wsi Marii i jej siostry, Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat, Łazarz, chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: «Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz». Jezus, usłyszawszy to, rzekł: «Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą». A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Gdy posłyszał o jego chorobie, pozostał przez dwa dni tam, gdzie przebywał. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: «Chodźmy znów do Judei». Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?» Jezus im odpowiedział: «Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi za dnia, nie potyka się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła». To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę go obudzić». Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego». A Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć». Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już od czterech dni spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów. I wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po utracie brata. Kiedy więc Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga». Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?» Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat». Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała ukradkiem swoją siostrę, mówiąc: «Nauczyciel tu jest i woła cię». Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. A gdy Maria przyszła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go, padła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł». Gdy więc Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz!» Jezus zapłakał. Żydzi więc mówili: «Oto jak go miłował!» Niektórzy zaś z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?» A Jezus, ponownie okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus powiedział: «Usuńcie kamień!» Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie». Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu zatem spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.
CZYTAJ DALEJ

Świadectwo: Jestem "kierowcą Matki Bożej". Jak prowadzi się samochód, w którym jedzie Maryja?

2026-03-22 20:15

[ TEMATY ]

peregrynacja

Peregrynacja Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej

Diecezja sosnowiecka

Ojciec Karol Bilicz

Ojciec Karol Bilicz

W diecezji sosnowieckiej trwa peregrynacja obrazu Matki Bożej. Jest samochód, jest trasa, są godziny co do minuty. Ale to wszystko przestaje mieć znaczenie w jednej chwili. Kiedy obraz jest wnoszony. Kiedy ludzie milką. I kiedy – bez żadnego sygnału – zaczynają klękać. O tej drodze, która nie jest tylko przejazdem, opowiada ojciec Karol Bilicz, paulin, jeden z dwóch „kierowców Maryi” w Polsce. Rozmawia Dominika Bem.

Zacznijmy od rzeczy, która brzmi niemal jak metafora, a przecież jest bardzo konkretna. Ojciec jest „kierowcą Matki Bożej”. Kim właściwie jest kierowca Maryi?
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję