Kolumban w wieku 20 lat wstąpił do klasztoru w Bangor, w północno-wschodniej części Irlandii, gdzie opatem był Kongal, mnich znany ze swych cnót i surowej ascezy. Tam przyjął święcenia kapłańskie. W trakcie swych apostolskich wędrówek przez Irlandię, Wielką Brytanię, Francję, kraje niemieckojęzyczne i Włochy zakładał liczne klasztory. W ostatnim z nich – w Bobbio k. Mediolanu zmarł 23 listopada 615 r.

Kolumban ułożył własną regułę (Regula monachorum), składającą się z 10 rozdziałów, która była znana w ówczesnej Europie. Jest ona jedyną zachowaną do naszych czasów staroirlandzką regułą monastyczną. Została uzupełniona przez swoisty kodeks karny – Księgę pokutniczą (Regula coenobialis). Reguła Kolumbana nie przetrwała jednak długo, niebawem bowiem zastąpiła ją Reguła św. Benedykta. Kolumban pisał również po łacinie poezje, był też autorem podręcznika do gramatyki. Jednym z jego ważniejszych dzieł jest De poenitentiarum misura taxanda, w którym zalecał częstą spowiedź oraz określał wielkość pokuty („taryfikator” pokutny). Benedykt XVI podkreślił, że Kolumban „dzięki swojej sile duchowej, swojej wierze oraz swojej miłości Boga i bliźniego stał się rzeczywiście jednym z Ojców Europy”. Z kolei papież Franciszek przypomniał, że „św. Kolumban, opat, urodzony w Irlandii, stał się wędrowcem dla Chrystusa i skutecznie głosił Ewangelię licznym regionom Europy”.

Św. Kolumban zwany Młodszym ur. ok. 543 r. zm. 23 listopada 615 r.