Pani Ewa napisała:
Chciałabym się podzielić pewnym aktualnym doświadczeniem z dziedziny – że tak powiem – osobistego rozwoju. Szczególnie w poście temat był aktualny. A dlaczego w poście? Bo to czas rekolekcji, odnowy duchowej, refleksji... Otóż w swoim już dość długim życiu „zaliczyłam” wiele takich wydarzeń, jedno- i wielodniowych, stacjonarnych i wyjazdowych. Trudno byłoby zliczyć! Teraz nie czuję już potrzeby intensywnej pracy nad własną religijnością. Szczególnie że czasem mam problem ze zrozumieniem słów z ambony – bo słuch już nie ten, a „Niedziela” z czytaniami obecnie dociera do mnie (pocztą) w... poniedziałki.
Z rekolekcji parafialnych zaliczyłam tylko jeden dzień – rozpoczęły się w niedzielę – i... zrezygnowałam. Tematy bowiem były nieadekwatne do mojego wieku i, oczywiście, problemy ze słuchem.
Owszem, chodzę do kościoła, choć nie jest lekko. Modlę się w domu w wielu intencjach – za rodzinę (po kolei za wszystkich pompejanką), obecnie odmawiam nowennę za ojczyznę. Włączam się chętnie w parafialne intencje (wybrana godzina modlitwy w konkretnym tygodniu i w konkretnej intencji). W minionym poście postanowiłam, że przeczytam „Pasję” Anny Katarzyny Emmerich (według której zrealizowany był wstrząsający film o tym samym tytule, który kiedyś obejrzałam). To nie była łatwa lektura! Pozdrawiam wszystkich Czytelników, a szczególnie – rówieśników...
Trzymajmy się dzielnie dalej!

Naprawdę nie wiem, co odpowiedzieć na ten list. Może przekażę to, co mi polecił jeden z naszych księży po spowiedzi jako pokutę... Chyba pasuje do nas – w punkt, jak mawiają młodzi. A jest to Psalm 131:

Panie, moje serce się nie pyszni

i oczy moje nie są wyniosłe.

Nie gonię za tym, co wielkie,

albo co przerasta moje siły.

Przeciwnie: wprowadziłem ład

i spokój do mojej duszy.

Jak niemowlę u swej matki,

jak niemowlę – tak we mnie jest moja dusza.

Izraelu, złóż w Panu nadzieję

odtąd i aż na wieki!