Na wzgórzu wyciszenia i nadziei, jak określane jest to miejsce w naszej diecezji, w pierwszym dniu maja, pośród piękna rozkwitającej przyrody, trwało radosne dziękczynienie za dar powołania zakonnego i jubileusz 60-lecia konsekracji zakonnej s. Goretti od Niepokalanego Serca Maryi (Łucji Nowakowskiej), s. Aldony od Najświętszej Eucharystii (Klary Jaworskiej) oraz 70-lecia ślubów zakonnych s. Jacenty od Przenajświętszej Rany Ramienia Pana Jezusa (Jadwigi Mosakowskiej) i s. Eufrozyny od Przenajświętszego Sakramentu (Zofii Jamroży).

Znak wierności

Kaplica zakonna wypełniła się kapłanami, siostrami ze wspólnoty, rodzinami i przyjaciółmi, którzy dziękowali za otwarcie się sióstr na wolę Bożą oraz za wiele lat wypełnionych dobrem.

Uroczystości rozpoczęła dziękczynna Msza św. pod przewodnictwem bp. Arkadiusza Okroja. Na wstępie pasterz poświęcił jubileuszowe świece, które z darem błogosławieństwa wręczył każdej jubilatce jako znak wierności zakonnej i światła Bożego, które nigdy nie gaśnie.

W homilii podkreślił, że każdy jubileusz jest okazją do powrotu do źródeł, do początków swojego powołania i charyzmatu wspólnoty. Siostry jubilatki odkryły swoje powołanie i podążyły drogą Dobrego Pasterza, aby jak On zawalczyć o każdego potrzebującego, zagubionego, poranionego człowieka. – Siostry są naśladowczyniami Dobrego Pasterza – mówił do sióstr jubilatek. – Teraz jest to wasz szczególny, radosny czas, aby świętować i dzielić się radością za każdy dar waszego życia.

Świadectwo życia

Ksiądz Biskup dziękował siostrom za ich pracę jako m.in. wychowawczynie, katechetki, organistki, misjonarki, kucharki. Mówił: – Jesteście potrzebne, potrzebna jest wasza modlitwa i wasze świadectwo. W obliczu Dobrego Pasterza widzicie sens swojego powołania. Wiecie, że żaden człowiek nawet najbardziej zagubiony i zraniony życiem, nie jest stracony i trzeba o każdego walczyć.

Od wielu lat siostry kroczą za Mistrzem drogą swojego powołania i głęboko wierzą, że miłosierdzie Boga umożliwi rozwiązanie problemów, z których – po ludzku sądząc – nie ma już żadnej drogi wyjścia. Biskup podkreślił, że jubileusz jest dla wszystkich obecnych na wzgórzu darem Dobrego Pasterza.

Na koniec złożył świętującym serdeczne życzenia. – Życzę, aby powracało do was dobro, które czyniłyście, realizując charyzmat zgromadzenia.

Zawierzenie

Po homilii siostry wypowiedziały ponownie słowa ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz poświęcenia się dla nawrócenia grzeszników, zawierzając siebie dobremu Bogu.

Radośnie wyśpiewane przez pasterki „Magnificat” było dziękczynieniem za powołanie i wierną służbę Bogu i ludziom, a dla obecnych wiernych podziękowaniem za każde dobro, którego doświadczyli od jubilatek.

Po Mszy św. słowa wdzięczności złożyły jubilatki najpierw wobec założycielki zgromadzenia bł. Marii Karłowskiej, a następnie na ręce bp. Okroja oraz matki generalnej zgromadzenia s. Flawii Paciorek. Poprosiły o dalsze wsparcie modlitewne, aby, zapalone jubileuszowym dziękczynieniem, mogły wiąż przyczyniać się do tego, co było najgłębszym pragnieniem założycielki zgromadzenia sióstr pasterek, bł. Marii Karłowskiej – aby Bóg był miłowany.

Siostra Flawia skierowała również słowa życzeń do świętujących sióstr. Podziękowała im za ofiarną i wierną służbę Chrystusowi, za wierność na drodze powołania. W imieniu wszystkich sióstr życzyła, aby serca ich wypełniała Boża radość. – Niech miłość prowadzi was i wszystkich, których Pan Bóg postawi na waszej drodze, ku wyznaczonej mecie, abyście otrzymali na koniec wieniec sprawiedliwości.