Rozmawiamy z domownikami, współpracownikami, klientami, uczniami, sąsiadami. Piszemy wiadomości, odpowiadamy na telefony, komentujemy wydarzenia, publikujemy zdjęcia i opinie. Nigdy wcześniej człowiek nie miał tylu możliwości komunikowania się. A jednak nigdy wcześniej tak wielu ludzi nie skarżyło się na samotność. To jeden z największych paradoksów współczesności. Mamy coraz więcej słów, ale coraz mniej rozmowy. Coraz więcej komunikatów, ale coraz mniej zrozumienia. Coraz więcej kontaktów, ale coraz mniej relacji.

Może właśnie dlatego tak bardzo porusza fakt, że w Biłgoraju kilkadziesiąt kobiet postanowiło poświęcić cały dzień nie na zakupy, nie na rozrywkę, nie na odpoczynek przed telewizorem czy telefonem, ale na spotkanie zatytułowane: „Słuchająca i wysłuchana”.

Brzmi zwyczajnie. A przecież tak naprawdę dotyka jednego z najgłębszych ludzkich pragnień. Każdy chce być wysłuchany. Dziecko chce być wysłuchane przez rodziców. Żona przez męża. Mąż przez żonę. Pracownik przez przełożonego. Starszy człowiek przez młodszych. Chory przez zdrowych. Samotny przez tych, którzy mają obok siebie innych ludzi. Każdy człowiek nosi w sobie tę samą tęsknotę: żeby ktoś naprawdę usłyszał to, co chce powiedzieć. Nie chodzi nawet o rozwiązanie problemu. Często wystarczy obecność. Wysłuchanie, spojrzenie, zainteresowanie. Dlatego hasło dnia skupienia zorganizowanego w Sanktuarium św. Marii Magdaleny okazało się wyjątkowo trafne. Organizatorzy nie zaprosili kobiet na kurs sukcesu, szkolenie biznesowe czy warsztaty rozwoju osobistego. Zaprosili je do zatrzymania się. A dziś zatrzymanie jest jedną z najtrudniejszych rzeczy.

Żyjemy w kulturze pośpiechu. Wszystko musi być szybciej. Natychmiast. Już. Teraz. W pracy trzeba osiągać wyniki. W domu być idealną matką. W mediach społecznościowych wyglądać na szczęśliwą i spełnioną. Tymczasem człowiek nie został stworzony do nieustannego biegu. Doskonale rozumieją to kobiety. To właśnie one bardzo często niosą na swoich barkach ogrom codziennych obowiązków. Praca zawodowa, dom, dzieci, zakupy, opieka nad rodzicami, organizowanie życia rodzinnego. Do tego własne marzenia, potrzeby i zmęczenie, które zwykle odkładane jest na później.

O tej rzeczywistości mówiła jedna z organizatorek wydarzenia, Elżbieta Jargieło-Frąk: – My, jako kobiety, jesteśmy bardzo zabiegane, mamy bardzo dużo obowiązków też i w pracy, i w życiu osobistym. Dużo rzeczy ogarniamy i bardzo często nie mamy tego momentu na odpoczynek, tej chwili dla siebie – podkreślała. I trudno nie przyznać jej racji. Być może właśnie dlatego tak wiele uczestniczek przyjechało nie tylko po wiedzę, ale również po oddech. Po chwilę ciszy. Po przypomnienie sobie, że są kimś więcej niż listą obowiązków do wykonania.

Centralną postacią spotkania była Małgorzata Dąbrowska, chrześcijański coach, trener, autorka książek i inicjatorka wielu projektów wspierających kobiety. Jednak już pierwsze jej słowa pokazały, że nie zamierza budować swojego autorytetu na dyplomach czy doświadczeniu zawodowym. – Nade wszystko jestem córką Króla – powiedziała. W świecie, który nieustannie każe człowiekowi udowadniać własną wartość, takie zdanie brzmi niemal prowokacyjnie. Bo współczesna kultura często mówi: jesteś tyle wart, ile osiągniesz. Tymczasem chrześcijaństwo od 2 tysięcy lat przypomina coś zupełnie innego. Jesteś wartościowy dlatego, że jesteś kochany przez Boga. Nie dlatego, że jesteś idealny. Nie dlatego, że wszystko ci się udało. Nie dlatego, że nie popełniasz błędów. Po prostu dlatego, że jesteś Jego dzieckiem. I właśnie wokół tej prawdy koncentrowało się całe wystąpienie Małgorzaty Dąbrowskiej. – Będziemy rozmawiać o tym, jak być kobietą na miarę córki królewskiej, która słucha i jest wysłuchana dlatego, że rozumie moc słowa – tłumaczyła.

Tożsamość. To słowo powracało podczas całego spotkania wielokrotnie. Nie bez powodu, bo człowiek, który nie zna swojej wartości, zaczyna szukać jej wszędzie: w opinii innych ludzi, liczbie lajków, sukcesach zawodowych, wyglądzie, pieniądzach. A kiedy buduje życie na takich fundamentach, wcześniej czy później doświadcza rozczarowania. Dlatego tak ważne było przypomnienie, że prawdziwa wartość człowieka nie zależy od zmiennych okoliczności. Małgorzata Dąbrowska zwracała uwagę również na ogromną siłę słowa. – Kobiety swoim słowem, postawą, zachowaniem mogą budować nową rzeczywistość – podkreślała. To zdanie warto zapamiętać, bo rzeczywiście słowa budują świat. Jednym zdaniem można podnieść człowieka z największego kryzysu. Jednym zdaniem można odebrać mu nadzieję. Jednym zdaniem można uratować małżeństwo. Jednym zdaniem można je zniszczyć. Dzisiaj, niestety, coraz częściej słowo staje się narzędziem walki. Wystarczy spojrzeć na debatę publiczną, media społecznościowe czy komentarze internetowe. Krzyczymy, ocenimy, oskarżamy, wyśmiewamy, a potem dziwimy się, że ludzie zamykają się w sobie.

Jedna z uczestniczek wydarzenia, Justyna Grzegorczyk, zwróciła uwagę właśnie na tę zależność. – Moje myśli wpływają na moje słowa, emocje i w konsekwencji na działania – mówiła. To bardzo głęboka obserwacja, bo każde słowo ma swój początek w myśleniu. Jeżeli człowiek karmi się lękiem, gniewem i pretensjami, takie też będą jego słowa. Jeżeli natomiast karmi się Ewangelią, modlitwą i obecnością Boga, wtedy łatwiej staje się źródłem dobra dla innych.

Nie bez znaczenia pozostaje również miejsce spotkania. Sanktuarium św. Marii Magdaleny nie jest przypadkowym kościołem. Maria Magdalena nie była kobietą idealną. Nie została świętą dlatego, że nie popełniała błędów. Stała się świętą dlatego, że pozwoliła Jezusowi przemienić swoje życie. Może właśnie dlatego jest tak bliska współczesnym kobietom. Bo pokazuje, że świętość nie polega na doskonałości, a polega na zaufaniu.

Bardzo dużo mówiono o wartości i tożsamości kobiety i chyba właśnie o to chodziło, że zanim zaczniemy mówić, warto nauczyć się słuchać. Zanim będziemy oczekiwać zrozumienia od innych, sami musimy nauczyć się rozumieć. Zanim zaczniemy zmieniać świat, dobrze jest zatrzymać się i pozwolić, aby Bóg najpierw przemienił nasze serce. Być może największym problemem naszych czasów nie jest brak informacji, nie jest nawet brak komunikacji. Największym problemem jest brak słuchania. A przecież wszystko, co najważniejsze: miłość, przyjaźń, małżeństwo, rodzina, wiara zaczynają się właśnie od tego, że ktoś naprawdę usłyszy drugiego człowieka.

I może dlatego dzień skupienia okazał się tak potrzebny. Przypomniał bowiem coś, o czym świat coraz częściej zapomina: że człowiek najbardziej rozwija się nie wtedy, gdy mówi, ale wtedy, gdy potrafi słuchać.