Była to uroczystość niezwykła. W niedzielę 12 października kardynał Francis Arinze, prefekt Kongregacji Watykańskiej Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, otrzymał doktorat honoris causa w obecności całej społeczności uniwersytetu w Mundelein. Prezydent uniwersytetu Najświętszej Maryi Panny ks. John Canary, wraz z dziekanem studiów księdzem Ray Webb, wręczył Kardynałowi ten zaszczytny dokument. Obecni na uroczystości profesorowie, studenci i klerycy wyrazili radość wielkim aplauzem.
Kilka dni wcześniej, biorąc udział w dorocznym Krajowym Spotkaniu Diecezjalnych Komisji Liturgicznych w San Antonio w Texasie, kardynał Arinze mówił o nieprawidłowościach we wprowadzaniu posoborowej reformy liturgicznej. Jednakże, zwracając się do całego grona katolickiego uniwersytetu w Mundelein, z uznaniem i poczuciem więzi apostolskiej wyakcentował rolę, jaką ta uczelnia odgrywa w kształceniu przyszłych kapłanów i liderów parafialnych, a dotyczy to wielu diecezji w Stanach Zjednoczonych. Z dumą i szczególnym wzruszeniem wspominał o możliwości zobaczenia skrawka Kościoła powszechnego w tym uniwersytecie, dzięki przyjmowaniu w jego progi studentów z rożnych kontynentów. Nie zabrakło także humoru, którym rozweselał obecnych. Z wielką emocją opowiadał Ksiądz Kardynał o spotkaniu kleryków trzeciego roku w Watykanie, podczas ich pielgrzymki śladami św. Piotra i Pawła.
Honorowy doktorat przyznany został za wybitne osiągnięcia kardynała Arinze. Mianowany 1 października 2002 r. przez Ojca Świętego Jana Pawła II prefektem Kongregacji Kultu Bożego, wywodzi się on z kontynentu afrykańskiego. Urodził się w niechrześcijańskiej rodzinie w szczepie Ibo w Nigerii. W wieku 9 lat zafascynował go Kościół katolicki. Nawrócił się i otrzymał chrzest. Zdumiewającym wydarzeniem było przejście jego matki, a później także ojca na wiarę katolicką. Po ukończeniu seminarium w Enugo i studiów teologicznych w Rzymie, został wyświecony na kapłana 23 listopada 1958 r. Potem wrócił do swej diecezji. Jako profesor wyższego seminarium duchownego uczył liturgii, logiki i filozofii. W 1965 r. został biskupem pomocniczym, a po dwóch latach powierzona mu została posługa arcybiskupa. Obrany przewodniczącym Episkopatu Nigerii w 1979 r. stał się czołową osobistością tamtejszego Kościoła katolickiego. Papież Jan Paweł II powołał go na przewodniczącego Komisji Watykańskiej do spraw Dialogu Międzywyznaniowego. Godność kardynała otrzymał w 1985 r. Reprezentując Stolicę Apostolską współpracował w wieloma religiami i wyznaniami, przyczyniając się do powstania dobrych relacji. W 1998 r. stworzył specjalną komisję do dialogu z przedstawicielami islamu. Pod kierunkiem kardynała Arinze wydano znaczące dokumenty watykańskie dotyczące rasizmu i terroryzmu oraz przedstawiające możliwość dialogu między katolikami a muzułmanami. Trudne i wymagające taktu osiągnięcia są bezcenne dla Kościoła i pokoju na świecie.
Nie da się zapomnieć tego spotkania związanego z nadaniem doktoratu honoris causa. Nieprzeciętna i charyzmatyczna osobowość kardynała Arinze jest świadectwem miłości do Chrystusowego Kościoła. Jego słowa o posłudze kapłańskiej pozostają głęboko w duszy - Eucharystia jest centrum życia kapłańskiego; Roli kapłana nie można zrozumieć bez świętych sakramentów; Kapłan celebrujący Eucharystię wpływa na całość zgromadzenia Bożego; Kapłan to nie prywatna osoba, ale świadek i sługa Chrystusa; Pomimo rożnych niedoskonałości, miłujmy nasz lokalny Kościół; ten, w którym z łaski Bożej przyszło nam żyć.