Podczas wakacyjnych wędrówek warto wstąpić do lubartowskiego Muzeum Regionalnego (ul. Kościuszki 28). Do końca sierpnia można zobaczyć tam 34 akwarele, których autorem jest znany architekt i szermierz,
Wojciech Zabłocki.
Na ekspozycji, powstałej dzięki staraniom Muzeum i Lubartowskiego Towarzystwa Regionalnego, dominują przepiękne pejzaże, architektura i martwa natura. Malarz z zamiłowania, podczas studiów na Wydziale
Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1949-54, pobierał lekcje rysunku u Ludomira Ślędzińskiego, a akwareli u Tadeusza Brzozowskiego. Jego prace powstawały wszędzie tam, gdzie na
dłużej zamieszkał lub był przejazdem. Pierwsza z nich to Targ w Lubartowie z 1946 r., obecny Rynek I z sanktuarium św. Anny w tle. Wśród prac znajdują się także akwarele z różnych stron kraju oraz
z Syrii. Każda z nich jest wyrazista, niemalże podobna do zdjęcia. Utrwalono na nich kościoły, meczety i cerkwie oraz widoki z okna warszawskiego mieszkania w czterech porach roku. Prace Zabłockiego zobaczyć
można w muzeach w Lozannie, Barcelonie, Stanach Zjednoczonych, Holmenkollen, a także w Warszawie, Puławach i Lubartowie. Artysta swoje prace prezentował m.in. w Damaszku i Latakii. Obecnie przygotowuje
wystawę olimpijską w Atenach.
Wojciech Zabłocki urodził się w Warszawie w 1930 r. Po Powstaniu Warszawskim zamieszkał z matką w Lubartowie, przy Rynku I 18. Przebywał tam w latach 1944-46. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum
i Liceum. Należał do II Lubartowskiej Drużyny Harcerskiej, będąc jej kronikarzem. Uczestniczył w obozach harcerskich. Wspomnienia z pierwszego obozu w Kozłówce w 1946 r. zamieścił w periodyku Lubartów
i Ziemia Lubartowska z 1983 r. W 1968 r. uzyskał tytuł doktora na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Pracował na wielu uczelniach w kraju. Od 1993 r. związał się z Politechniką
Łódzką i pracował tam jako profesor zwyczajny. Jako architekt był współautorem m.in. pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach. Zajmował się też projektowaniem obiektów sportowych. Jest mężem znanej aktorki,
Aliny Janowskiej. Jest również znanym i cenionym sportowcem, szermierzem i szablistą. Na Mistrzostwach Świata Juniorów w Paryżu w 1953 r. zdobył złoty medal. Czterokrotnie reprezentował Polskę na
igrzyskach olimpijskich; dwukrotny wicemistrz olimpijski w drużynie (Melbourne 1956 i Rzym 1960), zdobywca brązowego medalu w drużynie w Tokio (1964). Cztery razy zdobywał mistrzostwo świata w drużynie:
Budapeszt (1959), Turyn (1961), Buenos Aires (1962) i Gdańsk (1963).
W sobotę 17 stycznia w kościele Santa Maria alle Fornaci, tuż obok Watykanu, odprawiono Mszę św. żałobną.
Obecność pięciu kardynałów: Pietro Parolina, watykańskiego Sekretarza Stanu; Stanisława Dziwisza, krakowskiego arcybiskupa seniora; Konrada Krajewskiego, jałmużnika papieskiego; Jamesa Michaela Harveya, archiprezbitera bazyliki św. Pawła za Murami; Beniamina Stelli, emerytowanego prefekta Kongregacji ds. Duchowieństwa; arcybiskupów Edgara Peña Parry, substytuta ds. ogólnych Sekretariatu Stanu; i Richarda Gallaghera, sekretarza ds. relacji z państwami; oraz dziesiątek prałatów i księży świadczyła o tym, że był to pogrzeb wyjątkowej osoby. Rzeczywiście, pożegnano zmarłego 15 stycznia Angelo Gugela, historycznego kamerdynera trzech Papieży: Jana Pawła I, Jana Pawła II i Benedykta XVI. Wcześniej służył on w Żandarmerii Watykańskiej i pracował w Gubernatorstwie Państwa Watykańskiego. Kamerdyner jest jedną z osób pracujących w Domu Papieskim i jest do bezpośredniej dyspozycji Papieża w każdej chwili, gdy jest to potrzebne. Angelo czasami usługiwał też przy stole. Natomiast podczas podróży zajmował się bagażem Papieża. Towarzyszył mu podczas audiencji - na przykład trzymał tacę z różańcami, które Papież rozdawał swoim gościom, i zajmował się prezentami, które ludzie przynosili Ojcu Świętemu. Podczas wakacji Jana Pawła II w górach Angelo spędzał większość czasu u jego boku. Zawsze był z Papieżem, wraz z sekretarzem papieskim i żandarmami, którzy zapewniali mu bezpieczeństwo. Jego praca stała się nieodzowna, gdy Papież nie mógł już poruszać się samodzielnie. Na licznych fotografiach tuż obok Jana Pawła II widać u jego boku kamerdynera - Angelo stał się „cieniem papieża”.
Kwestia Komunii na rękę budzi w Polsce wiele kontrowersji, na chłodno przyjrzyjmy się więc faktom.
Fragment książki Wiara bez fejków. Między pobożnością a nieporozumieniem ks. Piotr Piekart. Książka do kupienia w naszej księgarni!: ksiegarnia.niedziela.pl.
Filmu o Orzechu nie da się po prostu „obejrzeć”. On się człowiekowi przydarza – jak rozmowa, w którą wchodzi się niechcący, a wychodzi z niej z poczuciem, że ktoś właśnie pociął nasze życie na głębsze warstwy i uparcie domaga się prawdy.
Największym komplementem, jaki ks. Kazimierz Orzechowski, słynny duszpasterz akademicki z Wrocławia, wystawił twórcom filmu „Orzech. Zawsze chciałem być z ludźmi”, było zdanie: „Dobrze, że nie zrobiliście laurki.” Nie chciał pomników za życia, nie znosił stawiania go na piedestale – nawet krasnal „Orzech” musiał mieć odsłonięte, „pięknie wypiętrzone czoło”, a nie czapkę na oczach. Wolał, by przypominano go raczej jako tego, który potrafił huknąć z ambony, niż jako grzeczny portret w pozłacanej ramie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
