Reklama

Jeszcze dwoje...

Człowiek współczesny stoi na rozdrożu. Często sam zadaje sobie pytanie, do kogo właściwie należy? Słyszy odpowiedź: do siebie, do państwa, do społeczeństwa. Coraz rzadziej, że należy do Boga. Tu rozpoczyna się bój o człowieka. Jedni chcą go oderwać od Boga i oddać temu, co ludzkie i ułomne, drudzy walczą o to, aby człowiek do Boga powrócił. Uczą, jak postępować w życiu, by podobać się Bogu i ludziom.
Pierwszym celem ich działania jest rodzina. Tylko rodzina jest zdolna pobudzić w człowieku rozum, wolę i serce. Jeśli jednak chcemy, aby nasze rodziny były zdrowe, od najmłodszych lat uczyć musimy dzieci szacunku dla rodziny. Niech już one wiedzą, że rodzina jest ostoją bezpieczeństwa i miłości. Jeżeli będzie im się to uświadamiać, to same w przyszłości stworzą kochające się rodziny. Jednak zanim je stworzą, muszą się do małżeństwa przygotować. Jednym z najpiękniejszych okresów poprzedzających małżeństwo jest narzeczeństwo - czas, który powinien być dobrze wykorzystany na poznanie osoby, z którą stanowić się będzie jedność.

Niedziela szczecińsko-kamieńska 3/2005

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Miłość winna opierać się bardziej na czynach niż na słowach.
Miłość polega na obopólnym udzielaniu sobie tego, co się posiada.
(Św. Ignacy Loyola)

Magdalena Bednarska: - Przez miłość wielu ludzi rozumie nie tyle swoje odniesienie do kogoś drugiego, lecz to, co sami czują. W takiej miłości chodzi im właściwie o siebie samych i ich własne przeżycia. Czym więc tak naprawdę, według ciebie, jest miłość?

Piotr Malko: - Słowo: „miłość” jest odmieniane na różne sposoby. Jest tematem wierszy, powieści, piosenek. Do niej tęsknią młodzi i starzy. Miłość jest dla mnie czymś niezwykłym. Jest energią, która czyni mnie lepszym. Mogę dzięki niej stawić czoło troskom dnia codziennego i staram się uczynić wszystko, by uszczęśliwić ukochaną osobę.

- Czy takiej miłości można się nauczyć, od kogo mamy się jej uczyć?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

- Na pewno moja miłość odbiega od doskonałości. Najlepszym przykładem prawdziwej miłości jest miłość Boga do człowieka. Jeżeli nasza miłość do drugiej osoby zbliża się do wzorca, jakim jest właśnie miłość Boga do człowieka, to wtedy wygrywamy szczęście, nie tylko to doczesne. To w Bogu tkwi zwycięstwo miłości.

A uczucia? Czy w miłości jest gdzieś miejsce na uczucia?

- Oczywiście. Uczucia, takie jak: tęsknota, radość, serdeczność, a nawet pragnienie bliskości z kochaną osobą, mają ogromną wartość. Dzięki nim miłość staje się pełna i spełniona. Ma swój urok i wydźwięk.

Reklama

Bycie razem to ważna decyzja, której skutki młodzi będą ponosili razem do końca wspólnego życia. Czym powinni kierować się przy jej podjęciu?

- Młodzi powinni być dla siebie oparciem, powinni wspierać się wzajemnie w trudach życia, nie szukając osobistych zysków. Trzeba zajrzeć w głąb siebie i zastanowić się, czy uczucie, jakie łączy młodych, jest miłością czy tylko pożądaniem. Przed podjęciem tak ważnej decyzji należy ją dokładnie przemyśleć.

- Narzeczeństwo. Co jest jego celem?

- Narzeczeństwo stanowi przedsionek małżeństwa. W tym czasie pogłębia się miłość, poznaje się wady i zalety. Jest to czas na podejmowanie wspólnych decyzji dotyczących dalszego wspólnego życia, a także poznawanie rodziców przyszłej żony, przyszłego męża.

- Miłość narzeczeńska bardziej scala ludzi. Na czym powinna polegać tak naprawdę miłość narzeczeńska?

- Dzięki miłości narzeczeni powinni stawać się lepszymi. Jest to szkoła dojrzałości obojga. Dojrzałość ta polega na powstrzymaniu się od stosunków płciowych przed ślubem. Mogą natomiast okazywać sobie czułość.

- Jeśli mnie kochasz, to dasz mi dowód miłości. Z tego typu „sprawdzianem” przychodzi się zmierzyć wielu młodym dziewczynom, które z obawy przed utratą chłopaka naiwnie się jemu poddają. Rzecz jasna, nie jest to sprawdzian z miłości, tylko brak szacunku dla kobiety. Czy istnieje sprawdzian prawdziwej miłości narzeczeńskiej?

Reklama

- Myślę, że tak. Prawdziwie kochający narzeczony nie wymaga od narzeczonej żadnych dowodów miłości, bo chce ją traktować tak, jak ona na to zasługuje.

- Wiele młodych kobiet nie akceptuje swojej kobiecości, nie jest zainteresowana działaniem swojego organizmu, możliwością macierzyństwa czy też czuje obawy przed współżyciem. Czy mężczyzna jest w stanie pomóc kobiecie lepiej zrozumieć to, do czego została stworzona?

- Oczywiście, że tak. Mężczyzna, akceptując kobietę taką, jaka jest, powoduje, że ona sama zacznie akceptować siebie. Nie można unikać rozmów na temat współżycia, macierzyństwa. Należy wyjaśniać wszelkie wątpliwości dotyczące życia we dwoje.

- Taką ostateczną decyzją dwojga młodych jest decyzja o małżeństwie. Jakie znaczenie ma małżeństwo? Jak najlepiej się do niego przygotować?

- Myślę, że małżeństwo wzbogaca nasze życie. Moim zdaniem, przez nie stajemy się lepszymi ludźmi. Uważam, że dobre przygotowanie daje katecheza przedmałżeńska.

- Miłość małżeńska. Jaki jest charakter tej miłości?

- Miłość małżeńska jest wzajemnym darem obojga. Jest to rodzaj służby na całe życie. Obejmuje ona dobro całej osoby, nadając wielką godność cielesnym i duchowym przejawom przyjaźni męża i żony.

- „Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci”. Do czego zobowiązują się małżonkowie poprzez tak uroczysty ślub?

Reklama

- Małżonkowie poprzez przysięgę stanowią nierozerwalną jedność do końca swego życia. Zobowiązują się jednocześnie do zachowania wierności wobec siebie, okazywania szacunku dla współmałżonka oraz liczenia się z jego potrzebami czy trudnościami.

- Małżeństwo nie jest umową na czas określony. Niesie ze sobą wiele zobowiązań. Jakie są zadania małżeństwa?

- Na pewno głównym zadaniem małżeństwa, ale nie jedynym, jest przekazywanie życia i wspólne wychowanie dzieci. Kobieta została wybrana na opiekunkę dziecka. Szczególnym zadaniem męża jest troska o dobro żony. Małżonkowie nawzajem we wszystkim powinni się wspierać, lecz nie we wszystkim mogą się wymienić.

- Małżeństwo to odpowiedzialność za dwoje. Czy jest w nim także miejsce na odpowiedzialną miłość?

- Miejsce na taką miłość musi się znaleźć. Miłość jest troską o dobro małżonka, wiąże się z tym szacunek, a także rozwój moralny i duchowy. Odpowiedzialność w małżeństwie to zdawanie sobie sprawy ze swoich czynów, bowiem odpowiedzialnym jest się nie tylko za siebie samego.

- Często z ust mężczyzn my, kobiety, możemy usłyszeć, że kobieta nadaje się do gotowania, prania, sprzątania itd. i rzecz jasna do urodzenia i wychowania dzieci. Jaką rolę w takim razie ma do spełnienia mężczyzna, czy tylko powołania na świat dziecka?

Reklama

- Jest wiele obrazów ukazujących rolę mężczyzny w rodzinie. Moim zdaniem, mężczyzna zawsze powinien służyć rodzinie pomocą, a nie ograniczać się tylko do roli „reproduktora”. Powinien wziąć na siebie odpowiedzialność za losy i rozwój swojej rodziny.

- Do czego winno zmierzać wychowanie dziecka, czy tylko do doprowadzenia do pełnoletności i później pozostawienia sobie samemu? Jakie powinny być zadania rodziców w wychowaniu dzieci?

- Wychowanie dziecka jest troską o jego dojście do dorosłości. Jest to uświadomienie dziecku, że ma stać się w pełni samodzielnym, odpowiedzialnym człowiekiem, umiejącym rozpoznać i wykonać życiowe zadania. Powinno także umieć rozpoznać, co jest dobrem, a co złem. Rodzice stanowią zatem wzorzec do naśladowania.

- Chcąc przypodobać się dziecku, rodzice wielokrotnie pozwalają mu robić rzeczy, które mogą mieć zgubny wpływ na jego przyszłość? Czego w wychowaniu powinni unikać?

- Wielkim błędem jest zaspokajanie zachcianek dziecka. Myślę, że rodzice nie powinni pozbawiać dziecka wzrastania z rówieśnikami. Nie mogą też ślepo troszczyć się o dobro swego dziecka, gdyż może to doprowadzić do pogwałcenia jego samodzielności.
Decyzja o małżeństwie powinna być przemyślana i przemodlona. Oddanie drugiemu swojego życia odbywa się, tak mi się wydaje, za Bożym przyzwoleniem i błogosławieństwem. W prezencie ślubnym małżonkowie dostają od Boga to, co najważniejsze - niewyczerpane zasoby łask.

- Bardzo dziękuję za rozmowę.

Magdalena Bednarska i Piotr Malko przygotowują się do sakramentu małżeństwa.

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dlaczego cierpią i umierają ci, co zaufali Bogu?

2026-03-19 13:48

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pixabay.com

Wiara uczy, że Bóg zawsze nas wysłuchuje: jednak nie zawsze spełnia nasze prośby, ale swoje obietnice. Bywa, że nie wiemy, o co prosić. Nie mając pełnej wiedzy – która przychodzi z czasem – modlimy się, ale nasze prośby są połowiczne, zawężone do momentu ich wypowiadania. Bóg tymczasem widzi szerzej, widzi nasze wczoraj, nasze dziś i wie, jakie będzie nasze jutro.

Był pewien chory, Łazarz z Betanii, ze wsi Marii i jej siostry, Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat, Łazarz, chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: «Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz». Jezus, usłyszawszy to, rzekł: «Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą». A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Gdy posłyszał o jego chorobie, pozostał przez dwa dni tam, gdzie przebywał. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: «Chodźmy znów do Judei». Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?» Jezus im odpowiedział: «Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi za dnia, nie potyka się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła». To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę go obudzić». Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego». A Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć». Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już od czterech dni spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów. I wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po utracie brata. Kiedy więc Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga». Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?» Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat». Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała ukradkiem swoją siostrę, mówiąc: «Nauczyciel tu jest i woła cię». Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. A gdy Maria przyszła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go, padła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł». Gdy więc Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz!» Jezus zapłakał. Żydzi więc mówili: «Oto jak go miłował!» Niektórzy zaś z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?» A Jezus, ponownie okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus powiedział: «Usuńcie kamień!» Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie». Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu zatem spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.
CZYTAJ DALEJ

Superbohaterka śmierci - świat na głowie, sumienie pod presją

2026-03-22 12:08

[ TEMATY ]

Milena Kindziuk

Red

Są chwile, kiedy człowiek przestaje pytać, dokąd zmierza świat, a zaczyna pytać, czy świat nie postanowił już chodzić na głowie. Sprawa wyróżnienia Gizeli Jagielskiej przez „Wysokie Obcasy” nie jest bowiem wyłącznie medialną kontrowersją ani kolejną odsłoną wojny kulturowej. Jest znakiem czegoś znacznie głębszego: kryzysu języka, który przestaje nazywać rzeczy po imieniu, oraz sumienia poddawanego nieustannej presji.

Nagroda „Superbohaterki” dla osoby kojarzonej z aborcją dziecka w zaawansowanej fazie ciąży nie jest po prostu decyzją „kontrowersyjną”. Kontrowersji w mediach nie brakuje. Tym razem chodzi o coś więcej: o publiczne, uroczyste i symboliczne odwrócenie pojęć. O moment, w którym śmierć zaczyna być opowiadana językiem odwagi, a moralny wstrząs - językiem postępu.
CZYTAJ DALEJ

Wystawiono chustę św. Weroniki w Watykanie

2026-03-22 20:01

[ TEMATY ]

Chusta św. Weroniki

Vatican Media

Chusta św. Weroniki

Chusta św. Weroniki

W piątą niedzielę Wielkiego Postu wystawiono jedną z najcenniejszych relikwii Bazyliki św. Piotra - chustę św. Weroniki. Zgodnie z tradycją przekazywaną w związku z Drogą Krzyżową, kobieta otarła chustą twarz Jezusa, a na płótnie pozostało odbicie jego twarzy i ślady krwi - relacjonuje Vatican News.

W niedzielę uroczystemu nabożeństwu przewodniczył archiprezbiter Bazyliki św. Piotra kard. Mauro Gambetti. Kanonicy bazyliki oraz inni duchowni wraz z osobami życia konsekrowanego i wiernymi zgromadzili się przy grobie świętego Piotra. Po obrzędach wstępnych przeszli przez bazylikę w procesji, śpiewając Litanię do Wszystkich Świętych, aż doszli logii św. Weroniki znajdującej się nad jej posągiem. Następnie w tej loggii ukazano chustę św. Weroniki. W tym czasie biły dzwony, a wystawienie odbyło się w atmosferze modlitewnej.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję