Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, zrzeszające młodych katolików w wieku od 14 do 30 lat, jest spadkobiercą młodzieżowych struktur przedwojennej Akcji Katolickiej: Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej, będących kontynuatorami Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej, którego celem była obrona polskości młodego pokolenia, żyjącego pod zaborami. Niemal w każdej parafii organizacje te prowadziły aktywną działalność wychowawczą, dzięki której po 1939 r. młode pokolenie Polaków z tak wielkim heroizmem walczyło o wolność i niepodległość Ojczyzny z hitlerowskimi, a później sowieckimi najeźdźcami. Zakazane przez władze komunistyczne, odrodziły się w 1990 r. pod nazwą Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.
Zasadniczym celem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży jest kształtowanie młodych Polaków na dojrzałych chrześcijan oraz ich aktywne uczestnictwo we wspólnocie i misji Kościoła przez upowszechnianie katolickich wartości i zasad we wszystkich dziedzinach życia. Dziś, gdy młodemu pokoleniu zagraża tak wiele pokus i niebezpieczeństw, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży stwarza wyjątkową szansę wychowania, opartego na wartościach chrześcijańsko-patriotycznych. Jednak jawni i ukryci wrogowie Kościoła starają się wszelkimi sposobami przeszkodzić jego rozwojowi organizacyjnemu poprzez, m.in., blokadę informacyjną czy niedopuszczanie do jego propagowania w większości polskich szkół.
Dlatego, w trosce o chrześcijańskie wychowanie młodego pokolenia, zwracamy się z apelem do wszystkich katolików, a w szczególności: kapłanów, członków ruchów i stowarzyszeń kościelnych, katechetów, dziennikarzy katolickich oraz dyrektorów i nauczycieli szkół katolickich, o udzielenie Katolickiemu Stowarzyszeniu Młodzieży wszelkiej możliwej pomocy, m.in. przez: propagowanie jego założeń programowych i konkretnych działań oraz udostępnianie pomieszczeń, czasopism, gablot i tablic informacyjnych. Uważamy bowiem, iż wspieranie KSM-u jest moralnym obowiązkiem wszystkich katolików, którym nie jest obojętna przyszłość Kościoła i Ojczyzny.
Dawstwo organów jest „aktem szlachetnym i godnym uznania”, który wyraża solidarność i wpisuje się w budowanie kultury życia – podkreślił Papież Leon XIV podczas spotkania z uczestnikami ogólnokrajowego spotkania włoskiej sieci transplantacyjnej. Ojciec Święty zaznaczył, że rozwój medycyny musi iść w parze z poszanowaniem godności osoby oraz jasnymi kryteriami etycznymi.
Papież przypomniał, że u początków transplantologii we Włoszech stoi świadectwo bł. Karola Gnocchiego, który przekazał swoje rogówki niewidomym dzieciom. Ten gest zapoczątkował refleksję społeczną i prawną nad dawstwem organów. Wkrótce potem Pius XII uznał moralną dopuszczalność przeszczepów, pod warunkiem poszanowania godności człowieka.
We Włoszech zmarła 55-letnia mieszkanka Toskanii cierpiąca na ciężką postać stwardnienia rozsianego; paraliż nie pozwalał jej na samodzielne podanie śmiertelnego leku. Otrzymała więc od państwa urządzenie sterowane ruchem gałki ocznej, pozwalające jej na dokonanie wspomaganego samobójstwa.
Jest to czternasta osoba we Włoszech, która skorzystała z pomocy medycznej w samobójstwie. W tym kraju nie istnieją normy prawne dotyczące eutanazji czy wspomaganego samobójstwa. W 2019 roku Trybunał Konstytucyjny zobowiązał parlament do zajęcia się tą kwestią, a ponieważ politycy zignorowali to orzeczenie, sąd sam ustalił warunki, w których, w drodze wyjątku, wspomagane samobójstwo nie będzie karalne. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w przypadku wspomaganego samobójstwa dana osoba musi być zdolna do rozumienia i mieć wolną wolę, musi cierpieć z powodu nieuleczalnej choroby, powodującej niemożliwe do zniesienia cierpienia, i być utrzymywana przy życiu dzięki terapiom podtrzymującemu funkcje życiowe. Obecnie trwają prace legislacyjne w regionach, np. w Toskanii, mające na celu zalegalizowanie procedur wspomaganej śmierci, co wywołuje ostre debaty polityczne i sprzeciw. Przeciwwagę dla postępującej kultury śmierci, stanowią działania na rzecz propagowania opieki paliatywnej, terapii bólu oraz rozwoju systemu pomocy hospicyjnej, który we Włoszech dopiero raczkuje.
To odcinek o krzyżu, który boli, ale nie jest pusty. O cierpieniu, które nie musi być ostatnim słowem.
W tę perspektywę wpisują się historie konkretnych osób. Melchior Wańkowicz, konfrontując się z podejrzeniem choroby nowotworowej, nie zatrzymuje się na szoku – pyta, co można z nowej trudności uczynić. Z kolei wspomnienie misjonarza z Detroit przywołuje spotkanie z byłą królową piękności, dotkniętą trądem i utratą wzroku, która mówi o chorobie jako o bramie do wiary. To zestawienie pokazuje dwa sposoby odpowiedzi na cierpienie: mobilizację do działania i próbę nadania sensu temu, co nieodwracalne.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
