Wyrok
Złowrogo błysnął mroczny srebrnik hańby.
Ostrze świtu
zadrżało źrenicą przerażenia.
Trysnął pochód piekielnych ciemności.

Bose stopy Boga
na rozżarzonych węglach
marmurowych posadzek dziedzińców
Annasza, Kaifasza, Piłata.

Fałszywi świadkowie
z naręczem donosów w zaciśniętych pięściach.
Na sztyletach języków krwią zbryzgany wyrok.
Na krzyż z Nim. Na krzyż.

Okryty purpurą pośmiewiska
i wzgardą prawowiernych.
Mąż boleści w zapadlinie wszechświata,
z cierniem martwego płodu paschy.
Ecce homo.

Śmierć
Jezus z krzyżem na ramionach
szedł wgłąb bólu i samotności,
na szczyt wzgórza porosłego śmiercią.
Upadał na palące dno biblijnych przeznaczeń.

Gdy Go ukrzyżowali
Anioł klęczał u wezgłowia agonii,
Czuwał
jak przy dogasającym płomieniu.

Kamienne wieko świata
Zatrzasnęło się stygmatem ciemności.
Niebo pękało od grzmotów.
Ciężar zbrodni rozerwał jedwabną zasłonę przybytku.

Umęczony Bóg zasnął snem śmierci.

W oknach jerozolimskich domów
szabat się rozjaśniał.
Mosiężne lichtarze siedmioma ramionami
zawodziły Adonai, Elohim.