Środa Popielcowa rozpoczynająca okres Wielkiego Postu przypada 17 lutego. W tym dniu kapłani posypują wiernym głowy popiołem na znak pokuty i nawrócenia. Wielu z nas pamięta okres Wielkiego Postu z 2020 roku – czas, kiedy można było się mocno wczuć w cierpienie Pana Jezusa, ponieważ spadły na nas trudne doświadczenia, jakich się nie spodziewaliśmy.
Nie mogliśmy uczestniczyć we Mszach św. i nabożeństwach pokutnych w kościele, wielu doświadczało niepewności i lęku przed nieznaną chorobą i śmiercią, zamknięcia, izolacji, obaw o jutro, o to, czy będzie praca i co w ogóle będzie...
Pamiętamy Triduum Paschalne i Wielkanoc świętowaną głównie przed ekranami telewizorów i komputerów. Dla wielu wierzących była to droga krzyżowa przeżywana codziennością, a nie tylko podczas rozważanego nabożeństwa.
Jaki będzie nadchodzący Wielki Post? Co przyniesie codzienność? Czas pokaże. Jedno, o czym warto pamiętać – to ma być szczególny czas, kiedy na nowo weźmiemy swój krzyż, podejmiemy trzy wielkopostne praktyki : modlitwę, post i jałmużnę, i razem z Panem Jezusem pójdziemy drogą krzyżową codzienności w stronę zmartwychwstania.
„Wielki Post to najważniejsze „statio” naszej wiary” – mówił na początku liturgii Środy Popielcowej bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej, który wieczorem 6 marca przewodniczył Mszy św. w archikatedrze Świętej Rodziny w Częstochowie. Liturgia zainaugurowała pielgrzymowanie do częstochowskich „Kościołów Stacyjnych” w Wielki Poście.
W homilii bp Przybylski komentując czytania mszalne podkreślił, że „z głębi Serca Bożego, z serca Jego Kościoła płynie wielkie wołanie o święty post. Słowami proroka Joela Pan każe ogłosić święty post” - Ta forma ogłoszenia świętego postu przez proroka jest dokładnie taka, gdy naród wybrany zwoływał lud na nabożeństwo. Jednak ta forma zwoływania świętego postu jest również formą zwoływania narodu do wojny, do walki w obronie Boga, w obronie wolności narodu i wiary – mówił bp Przybylski.
List do Galatów zaczyna się bez zwyczajowego dziękczynienia. Zamiast niego Paweł uderza od pierwszych zdań: „nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii”. Natychmiast koryguje własne słowa: „innej jednak Ewangelii nie ma”. Są tylko „ci, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Sprawa galacka dotyczyła nauczycieli żądających od pogan obrzezania i Prawa. Paweł widzi w tym zamach na samą istotę łaski. Stąd zdanie o mocy anatemy, powtórzone dwukrotnie dla powagi: „gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” Greckie anathema estō to formuła wyłączenia, oddania pod sąd Boży. Kanonista zatrzyma się tu z zawodowym dreszczem. To zdanie jest praźródłem kościelnych formuł „anathema sit”, którymi sobory przez wieki obwarowywały granice wiary, i dalekim przodkiem dzisiejszych norm o karach za herezję (kan. 751; 1364). Najważniejsze jest w nim jednak co innego. Nawet autorytet osobisty, choćby apostolski, choćby anielski, stoi niżej niż przekazana Ewangelia. Głosiciel pozostaje sługą depozytu (zob. glossę na 17 IX i 23 IX). „Czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga?” Paweł odsłania kryterium, które rozstrzyga o prawdziwości posługi. Kto chce się przypodobać ludziom, nie jest sługą Chrystusa. Dodaje wyznanie o źródle swojej Ewangelii: „nie otrzymałem jej ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus”. Apostoł pogan nie jest uczniem drugiej ręki. Jego posłannictwo pochodzi z tego samego źródła, co posłannictwo Dwunastu. Wspomnienie św. Faustyny kładzie na ten tekst ciekawe światło. Także jej orędzie przeszło próbę badania przez Kościół, łącznie z okresem notyfikacji i zakazu, zanim zostało rozpoznane. Prywatne objawienie nigdy nie poprawia Ewangelii. Może ją tylko przypominać, i po tym Kościół poznaje jego autentyczność.
Kazachstan. Karta Praw Dziecka z Nieuleczalną Chorobą
2026-10-05 21:59
Urszula Buglewicz
Materiał prasowy
Troska o dziecko znajdujące się w trudnej sytuacji jest praktycznym wyrazem dialogu międzyreligijnego i aktem budowania pokoju – powiedział kard. George Jacob Koovakad.
W Astanie odbyło się II Wspólne Kolokwium Kazachstanu i Stolicy Apostolskiej, zorganizowane w ramach Kongresu Przywódców Religii Światowych i Tradycyjnych. Pierwsze spotkanie bilateralne miało miejsce w Watykanie w kwietniu 2024 r. i było poświęcone pokojowi oraz harmonii międzyreligijnej. Teraz owocem współpracy jest Karta Praw Dziecka z Nieuleczalną Chorobą, przygotowana przez Międzynarodowe Centrum Dialogu Międzyreligijnego i Międzywyznaniowego Kazachstanu oraz Dykasterię ds. Dialogu Międzyreligijnego Stolicy Apostolskiej i watykański Szpital Dziecięcy „Bambino Gesù”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
