Światowy Dzień Chorego 11 lutego w Centrum Opieki Paliatywnej „Palium” miał szczególny charakter, ponieważ po raz pierwszy obchodzono go w nowootwartej siedzibie przy ul. Kopernika.
Z tej okazji Mszę św. odprawił bp Andrzej Przybylski. W homilii nawiązał do tegorocznego hasła: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”. Mówił o tej ważnej cesze człowieka, która w relacji do chorego zyskuje wyjątkowo swoją pełnię. Wskazał na obraz Jezusa Miłosiernego, który w hospicyjnej kaplicy stale przypomina o Bożym miłosierdziu, tym, którzy przychodzą się przed nim modlić. Miłosierdzie to jest taki rodzaj miłości, która kocha pomimo tego, że ktoś jest uciążliwy, niewygodny, chory, i kiedy nie mamy z tej miłości – kontynuował biskup – żadnej korzyści. Miłosierdzie to jest taki rodzaj miłości, która uczy kochać bez względu na wszystko. W dalszym ciągu przywołał przypowieść o dobrym Samarytaninie, która tłumaczy istotę miłosierdzia. Potrzeba nam jak Samarytanin, który porzuca swoje sprawy, by pomóc, porzucić swoje obowiązki, na rzecz obowiązku bycia miłosiernym. Biskup wskazywał, że to nie jest łatwe, że tego trzeba się uczyć od Boga, którego naturą jest miłosierdzie. Zwracał uwagę, że ono w Bogu trwa nie okazjonalnie, w Wielkanoc czy w czasie Bożego Narodzenia, ale stale. Czyni to miłosierdzie przez swojego Syna Jezusa Chrystusa. I Jezus przychodzi do ludzi, by im ulżyć w cierpieniu; każde ręce, które opatrują chorego, to są ręce Jezusa. I nawet kiedy już nie ma ratunku, to miłosierna miłość trwa przy chorym do końca – podkreślał.
W dalszej części spotkania bp. Przybylski udzielił podopiecznym hospicjum sakramentu namaszczenia chorych i ofiarował pobłogosławione przez siebie różańce.
Chorzy biorący udział w jednej z procesji w Lourdes
Choroba i cierpienie są sobie bliskie. Chorobą zajmują się nauki medyczne, natomiast cierpienie jest tajemnicą, niedającą się objąć tylko lekarskim rozpoznaniem.
Cierpienie jest nie tylko odczuwaniem bólu, ale czymś bardziej rozleglejszym, zróżnicowanym i wielopłaszczyznowym, bowiem „cierpienie jest czymś bardziej jeszcze podstawowym od choroby, bardziej wielorakim, a zarazem głębiej osadzonym w całym człowieczeństwie” (Jan Paweł II Salvifici Doloris, 5). Fizyczna forma cierpienia jest wspólnym światem przeżyć wielkich i małych, biednych i bogatych, wierzących i niewierzących i jest nieodłącznym atrybutem życia oraz zjawiskiem powszechnym.
„Marność nad marnościami - wszystko jest marnością”. Hebrajskie hebel oznacza dosłownie tchnienie, obłok pary, coś, czego nie da się uchwycić w dłoń. Wulgata utrwaliła przekład vanitas vanitatum. Kohelet jest mędrcem, który postanowił zmierzyć życie „pod słońcem” samym doświadczeniem, bez sięgania po obietnice, i uczciwie zapisał wynik pomiaru. Zysku brak. „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?” Wielka pieśń o kołowrocie natury, pokolenia przychodzą i odchodzą, słońce wschodzi i zachodzi, wiatr kołuje, rzeki płyną do morza, które nie może się napełnić, ma w sobie hipnotyczny rytm i celowo prowadzi donikąd. Wszystko się porusza, nic nie dochodzi do celu. Nawet pamięć zawodzi: „nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli”. Starożytność pogańska znała ten zawrót głowy wiecznego powrotu. Kohelet wypowiada go wewnątrz Izraela, jakby chciał doprowadzić czytelnika do ściany, za którą może być już tylko Bóg. Kościół czyta Koheleta po to, by przejść jego szkołę odwyku od iluzji. Hieronim, który tej księdze poświęcił osobny komentarz, wspomina, że czytał ją z uczennicą Blezyllą właśnie po to, by nauczyć ją pogardy dla świata przemijającego. „Marność” nie jest ostatnim słowem Objawienia, ale jest słowem koniecznym. Dopóki człowiek liczy na to, że „coś pod słońcem” go nasyci, dopóty nie zapyta o to, co ponad słońcem. Vanitas jest przedsionkiem Ewangelii.
Msza św. odpustowa w parafii św. Franciszka z Asyżu
– Ewangelii nie można jedynie podziwiać – mówił abp Józef Kupny podczas uroczystości odpustowych w parafii św. Franciszka z Asyżu we Wrocławiu. Metropolita wrocławski zachęcał wiernych, by za przykładem patrona parafii przekuwali swoje „tak” wypowiadane Bogu w codzienne czyny, służbę i miłość. Na zakończenie Mszy św. przekazał wspólnocie „Dokument końcowy II Synodu Archidiecezji Wrocławskiej”.
Na początku homilii abp Kupny nawiązał do Ewangelii o dwóch synach, których ojciec posyła do pracy w winnicy. Jeden odpowiada, że pójdzie, ale ostatecznie tego nie robi. Drugi najpierw mówi, że nie chce, ale później się opamiętuje i idzie do pracy. Jezus stawia pytanie, który z tych dwóch spełnił wolę ojca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
