Wierzymy, że Bóg, aby objawić, przekazać ludziom wiele istotnych o sobie i swych zamysłach prawd, wybrał do tego celu jeden z ludów ziemi - naród Izraela. Wiara ta ma mocne uzasadnienie w wydarzeniach przedziwnej historii tego narodu (K 8, KKK 60)*. Bóg przygotowywał go przez 2000 lat do poprawnego odczytania sensu wydarzeń, jakie zaistniały w Jezusie Chrystusie.
Kształtowanie pojęć teologicznych, religijnych tego ludu rozpoczął Bóg od Abrahama, mieszkańca Ur chaldejskiego (okolice dzisiejszego Kuwejtu) (K 8, KKK 59). Patrząc z perspektywy może nawet kilkusettysięcznej historii ludzkości, stało się to całkiem niedawno. Dzielą nas od tamtego czasu zaledwie 4 tys. lat. Objawiając się Abrahamowi, Bóg utwierdził go w przekonaniu o swej jedyności - o nieistnieniu mnogości bóstw, w które wierzyli jemu współcześni. Abraham stał się świadkiem tego przekonania w ziemi Moabitów (Palestynie) oraz w Egipcie. Zachowywali je również jego potomkowie.
Z Abrahamem odnowił Bóg pierwotne Przymierze. Zostało ono zrozumiane jako szczególne wybraństwo potomstwa Abrahama do zaprowadzenia panowania Boga nad wszystkimi ludami ziemi. Tak rozpoczęło się zmaganie ludzi z pojmowaniem sensu Bożego objawienia. Dziś wiemy, że często dokonywało się w interesowny sposób, dlatego Jezus był pierwszym, który dokonał korekty niewłaściwych odczytów lub zwracał uwagę na właściwy sens pewnych tekstów.
Minęło ok. ośmiu wieków od czasów Abrahama, kiedy Bóg uczynił kolejny krok. Polecił potomkowi Abrahama, Mojżeszowi, by wyprowadził lud Izraela z niewoli egipskiej. Objawił mu swe imię i swój plan działania. Na górze Synaj zawarł przez niego kolejne Przymierze z Izraelitami. Uchodzi ono za najważniejsze wydarzenie w ich historii. Tak rozpoczął się cudowny bieg wydarzeń, który najpierw sprawił, że naród żydowski zdobył Ziemię Obiecaną i poddał ją pod swe panowanie. Czasy Dawida i Salomona (1000-922 przed Chr.) to najświetniejszy okres historii tego narodu. W Jerozolimie zostaje wybudowana wspaniała świątynia. Władcy Izraela byli uważani za pośredników między Bogiem a Jego ludem, dlatego nazywano ich synami Boga, a lud - Jego królestwem, winnicą, owczarnią.
Po 150 latach przychodzą czasy trudniejsze. W 772 r. przed Chr. Palestyna zostaje podbita przez Asyryjczyków i właściwie już nigdy nie odzyska pełnej niezależności. Po upadku Asyrii panowanie nad krajem przejmują Babilończycy, którzy większą część ludu Izraela przesiedlają nad Tygrys i Eufrat (niewola babilońska, 602-538 przed Chr.). W 332 r. przed Chr. Palestynę podbili Grecy, a następnie Rzymianie (63 r. przed Chr.). Oni to zadali Żydom trwający do dziś w swych skutkach cios - wypędzili ich z Palestyny. Od 135 r. Żydzi kultywowali swe religijne i narodowe idee rozproszeni pośród licznych narodów. Dopiero w 1948 r. ONZ oddało Izraelczykom administrację nad częścią Palestyny.
Historię tych wydarzeń oraz objawionych w nich prawd Izraelici zamknęli w zbiorze ksiąg, nazwanych księgami świętymi (K 18, KKK 122). Pierwsze z nich powstały już w czasach Mojżesza i zawierały opis prehistorii narodu izraelskiego (KKK 62). Głosiły prawdę o Przymierzu, jakim Przedwieczny zechciał związać się z Izraelem, oraz o Prawie, jakiego należy przestrzegać, aby wejść w podwoje Jego królestwa. Kolejne księgi relacjonowały dalsze dzieje Izraela.
Następnym pokoleniom Bóg przekazywał swe przesłanie przez proroków. Do najznamienitszych należeli: Elizeusz, Eliasz, Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel. Podtrzymywali oni oczekiwanie na obiecanego Zbawiciela, Bożego wysłannika (Mesjasza), który zaprowadzi swe królowanie nad całym światem. Wzywali do oczyszczenia się z popełnionych przeciwko Bogu i ludziom grzechów (KKK 64). Zapowiadali kary za każde sprzeniewierzenie się Przymierzu z Najwyższym. Boga przedstawiali jako troskliwego o swój lud Pasterza. Głosili, że jest On Panem srogim, ale sprawiedliwym, Panem wszechmocnym, wszechwiedzącym, Przedwiecznym Fundamentem wszechistnienia, Niewyobrażalnym i Niewypowiadalnym Majestatem - Nieogarnialną Tajemnicą.
Sobór Watykański II przypomniał więzi łączące Kościół z ludem Izraela. Jest on objęty zawartym z Abrahamem i Mojżeszem Przymierzem. Czerpie wciąż ze źródeł wiary tego ludu - uznaje przekazane mu objawienie (deklaracja Nostra aetate, 4). Dlatego Stary Testament zachowuje wciąż swą wartość, ponieważ jego księgi zostały spisane pod natchnieniem Ducha Świętego. Opisane w nich wydarzenia świadczą o długowiekowym przygotowywaniu ludzkości przez Boskiego Pedagoga na zrozumienie prawd objawionych w wydarzeniu Jezusa Chrystusa (K 21 oraz K 102). Zawarte w nich prawdy należy uznać za prawdziwe objawienie się Boga.

* (K 8) - to informacja, do jakiego akapitu Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego autor powyższych refleksji nawiązuje. Natomiast (KKK 60) wskazuje akapit pełnej wersji Katechizmu Kościoła Katolickiego.