Podczas posiedzenia Sejmu 10 lipca minister kultury Kazimierz M. Ujazdowski ogłosił otwarcie programu operacyjnego „Herbert”, w ramach którego wspierane będą wszelkie inicjatywy mające na celu upowszechnianie poezji Zbigniewa Herberta. Instytucją patronującą temu programowi ma być Biblioteka Narodowa, gdzie przechowywane jest archiwum poety.
Zbigniew Herbert urodził się 29 października 1924 r. we Lwowie. Rok przed wybuchem wojny rozpoczął naukę w lwowskim Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Był członkiem Armii Krajowej. Studiował filologię polską na tajnym Uniwersytecie Jana Kazimierza. W 1944 r. wyjechał do Krakowa. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych, Akademii Handlowej, Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także na Wydziale Prawa i Filozofii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1950 r. przeniósł się do Warszawy.
Herbert debiutował na łamach tygodnika „Dziś i Jutro” w 1950 r. Drukował wtedy swoje wiersze pod pseudonimami Patryk oraz Stefan Martha. W 1956 r. wydał swój debiutancki zbiór wierszy „Struna światła”. Współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”, współredagował miesięcznik „Poezja”. W latach 60. Herbert dużo podróżował po Europie, co zaowocowało tomami esejów: „Barbarzyńca w ogrodzie” (1962) i „Martwa natura z wędzidłem” (1993).
Potem pojawiły się kolejne zbiory wierszy: „Hermes, pies i gwiazda” (1957), „Studium przedmiotu” (1961), „Napis” (1969) czy „Pan Cogito” (1974) - który stał się swoistym utworem programowym opozycji. Obok pracy literackiej Herbert angażował się w działalność polityczną. W grudniu 1974 r. podpisał tzw. List 15, żądający umożliwienia Polakom zamieszkałym w ZSRR kontaktu z polską kulturą. W grudniu 1975 r., wobec projektowanych zmian konstytucji, podpisał „Memoriał 59” - pierwsze wystąpienie intelektualistów domagających się zmian polityczno-ustrojowych w PRL-u. W ostatnich latach życia Herbert nie rezygnował z uczestniczenia w życiu politycznym. Jego podpis znalazł się na kilku odezwach i apelach.
Zmarł 28 lipca 1998 r. w Warszawie. W dniu pogrzebu prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. Wdowa po poecie - Katarzyna Herbertowa odmówiła jednak przyjęcia odznaczenia. Orderem Orła Białego został odznaczony ponownie przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. 3 maja 2007 r. Katarzyna Herbertowa oraz siostra poety Halina Herbert-Żebrowska odebrały odznaczenie.

(Red.)