Na zaproszenie kard. Stanisława Dziwisza, metropolity krakowskiego, gościła w Polsce delegacja Komitetu Organizacyjnego 49. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego w Kanadzie. Delegatami prymasa Kanady kard. Marca Ouelleta - gospodarza Kongresu byli bp Louis Dicaire i piszący te słowa. Celem wizyty w Polsce była promocja i przybliżenie tematyki kongresowej wiernym Kościoła w Polsce.
To sługa Boży Jan Paweł II pod koniec swego pontyfikatu wyznaczył kanadyjskie miasto Quebec na miejsce kolejnego Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego.
Kard. Ouelletowi bardzo zależy na zachęceniu i zaproszeniu rodaków Jana Pawła II do wzięcia udziału w Kongresie Eucharystycznym, a przede wszystkim do duchowej więzi i modlitwy o dobre owoce tego światowego spotkania ku czci Najświętszej Eucharystii.
Delegacja Sekretariatu Generalnego Kongresu Eucharystycznego w drodze na uroczystości św. Stanisława w Krakowie odwiedziła Kalisz, Warszawę i Częstochowę. W Kaliszu nawiedziliśmy sanktuarium św. Józefa, aby zamanifestować duchową łączność z największym sanktuarium na świecie ku czci Opiekuna Najświętszej Rodziny - Oratorium św. Józefa w Montrealu. W Warszawie - w siedzibie Konferencji Episkopatu Polski delegacja spotkała się z bp. Stanisławem Budzikiem, sekretarzem generalnym KEP, i z abp. Kazimierzem Nyczem, metropolitą warszawskim. Przed Cudownym Obrazem Królowej Polski w Częstochowie delegaci modlili się w intencji 49. MKE i polecali Matce Kościoła wszystkich jego uczestników.
11 maja w Krakowie braliśmy czynny udział w uroczystościach ku czci św. Stanisława. Delegaci w gronie licznych kardynałów, arcybiskupów i biskupów polskich koncelebrowali uroczystą Mszę św. przy nowo zbudowanym ołtarzu polowym na Skałce, nazwanym Ołtarzem Trzech Tysiącleci. Bp Dicaire przewodniczył procesji z relikwiami św. Stanisława ze Skałki na Wawel. Na zakończenie pobytu w Polsce spotkaliśmy się z kard. Stanisławem Dziwiszem i zapoznaliśmy go ze stanem przygotowań do Kongresu.
Bp Louis Dicaire był pod ogromnym wrażeniem religijności Polaków, ich liczebności na uroczystościach kościelnych oraz przepięknej oprawy sprawowanych liturgii. Jako polski kapłan mogłem z dumą udowadniać na każdym etapie naszej podróży, że jesteśmy jako naród mocno związani z Kościołem Chrystusowym. Potrzeba żarliwej modlitwy, by niwelowanie tej różnicy między Polską a Kanadą nie polegało na naszej laicyzacji, a na przebudzeniu i pobudzeniu religijności i wiary Kanadyjczyków. O to konieczne przebudzenie będą modlić się uczestnicy 49. MKE w Quebecu.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Choć nigdy nie została biologiczną rodzicielką, dała jednak początek duchowym córkom – urszulankom, którym zostawiła dwa pisma: Testament i Rady. Mowa o św. Anieli Merici, którą czcimy 27 stycznia.
Przyszła założycielka Towarzystwa św. Urszuli (dziewicy i męczennicy z IV wieku) urodziła się w malowniczej miejscowości Desenzano nad przepięknym jeziorem Garda w północnej Italii. Życie jej nie oszczędzało, dosyć wcześnie zmarli jej siostra oraz rodzice (miała jeszcze dwóch braci). Zaopiekowali się nią krewni, u których pracowała.
Fundacja Sanktuarium Bożego Miłosierdzia wydała nową książkę „365 dni z Bożym Miłosierdziem”. Znajdują się w niej cytaty na każdy dzień roku, które pochodzą z pism św. Siostry Faustyny, św. Jana Pawła II i bł. ks. Michała Sopoćki.
„7 czerwca 1997 roku w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach Jan Paweł II powiedział, że „nic tak nie jest potrzebne człowiekowi, jak miłosierdzie Boże – owa miłość łaskawa, współczująca, wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga”. A kilka lat później, kiedy przybył ponowienie do Łagiewnik, podkreślił, „że tylko w Miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
