„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” św. Hieronim
Ukazała się bardzo ciekawa propozycja książkowa krakowskiego wydawnictwa „eSPe”. Jest to polskie tłumaczenie wydanej przez Stolicę Apostolską książki pt. „Pensieri sulla Parola di Dio”, będącej antologią myśli Papieża Benedykta XVI dotyczących Pisma Świętego. Jest ona przywołaniem problemów poruszanych przez Ojca Świętego na XII Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Biskupów, którego tematem było zagadnienie: „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła” (5-26 października 2008 r.). Benedykt XVI uświadamia nam, że dzięki rozważaniu Pisma Świętego możemy zachowywać jedność z Kościołem. Ewangelia pomaga rozwijać się bytowi ludzkiemu, ona odnawia społeczeństwo (Przemówienie Benedykta XVI z 23 czerwca 2006 r.). Papież, który położył szczególny akcent na lekturę Biblii, wzywa do tego, aby Słowo było obecne na każdym poziomie naszego życia, bowiem „prowadzi nas zawsze na nowo do całej prawdy” (Katecheza z 25 kwietnia 2007 r.).
Jak żyć Słowem, słuchać go, modlić się nim i głosić je? Na te pytania pomagają odpowiedzieć słowa Benedykta XVI, wypowiedziane do wiernych podczas okolicznościowych przemówień, homilii i katechez, zebrane w proponowanej książce pt. „Myśli o Słowie Bożym”. Papież niejednokrotnie przywołuje refleksje Ojców Kościoła - m.in. św. Hieronima i św. Augustyna, którzy są świadectwem żywej tradycji Kościoła budowanej przez wieki w oparciu o lekturę Biblii.
Ponad sto myśli o Słowie Bożym zostało uporządkowane w dziewięciu rozdziałach, ułatwiających odnalezienie poszukiwanych spostrzeżeń. Wprowadzenie do wydania polskiego napisał metropolita warszawski abp Kazimierz Nycz. Zamyślenia Benedykta XVI mogą stać się pobudką do częstszej modlitewnej lektury Pisma Świętego, która odnawia i odmładza Kościół (Katecheza z 25 kwietnia 2007 r.).
Melecjusz z Antiochii (zm. 381) – biskup Sebasty (358) oraz patriarcha Antiochii (360), święty Cerkwi prawosławnej i Kościoła katolickiego.
Melecjusz urodził się w ormiańskiej Melitene. Został biskupem Sebasty w 357 lub 358 r., a w rok później (359) brał udział w synodzie w Seleucji. Jego wybór na patriarchę poparł, na synodzie antiocheńskim (ok. 360), św. Euzebiusz z Samosaty, a zatwierdził cesarz Konstancjusz II, sprzyjający arianom. Po objęciu stanowiska Melecjusz spostrzegł, iż arianie, odmiennie interpretujący chrześcijański dogmat o Trójcy Świętej, są w błędzie i zaczął stanowczo występować przeciwko nim. Heretycy wymusili na cesarzu Walensie usunięcie go z katedry i wygnanie (365–367 oraz 371–377), które spędził w odosobnieniu w Berei. Oficjalnie uznano go za odstępcę od prawdziwej wiary. W tym czasie Lucyfer z Cagliari (Lucyferiusz) wyświęcił na biskupa przeciwnika Melecjusza kapłana Paulina. Melecjusz powrócił do Antiochii za cesarza Juliana (362). W tym czasie w Antiochii urzędowało 3 biskupów: Euzojusz dla arian, Paulin dla eustacjan i Melecjusz. Historycy nazywają to schizmą melecjańską. Melecjusz ponownie został wygnany, gdy sam Atanazy Wielki (362) opowiedział się za Paulinem. Ujęli się za nim biskupi kapadoccy, m.in. Bazyli Wielki z Cezarei i gdy na tron cesarski wstąpił Gracjan (378), odwołał Melecjusza z wygnania. W czasie swoich rządów biskup przyczynił się do przywracania pokoju i zgody. W 379 zwołał synod i przygotował wyznanie wiary, zatwierdzone wkrótce przez sobór konstantynopolitański (381), któremu przewodniczył.
Opowiadanie o Salomonie w 1 Krl 11 należy do nurtu, który ocenia królów według wierności wobec Pana i według kultu skupionego w Jerozolimie. Narrator mówi o starości Salomona i o wpływie żon obcej narodowości. Wnętrze króla odwraca się ku bóstwom cudzym. Pojawiają się imiona Asztarty (Aštart), Milkoma i Kemosza. Autor nazywa te bóstwa „ohydą”. To język polemiczny, bliski hebrajskiemu terminowi (šiqqûṣ). W tekście pada surowa formuła oceny. Czyn jest „zły w oczach Pana”. Brzmi jak wyrok nad tym, co działo się pod koniec rządów. W tle stoją przepisy Prawa, które ostrzegają przed małżeństwami prowadzącymi do kultów obcych oraz przed mnożeniem żon przez władcę (por. Pwt 7; 17).
Prezydent Karol Nawrocki zawetował ustawę uznającą język śląski za regionalny - poinformowała jego kancelaria. Ustawa była drugą w tej kadencji Sejmu, a w sumie - jak podliczono podczas prac parlamentarnych - dziewiątą próbą legislacyjną w tej sprawie.
Na mocy ustawy język śląski miał zostać wpisany do ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych jako drugi, obok języka kaszubskiego, język regionalny. Oznaczałoby to m.in. możliwość wprowadzenia do szkół dobrowolnych zajęć z języka śląskiego, montowania dwujęzycznych tablic z nazwami miejscowości, gdzie używanie języka śląskiego deklaruje ponad 20 proc. mieszkańców, dofinansowanie działalności związanej z zachowaniem języka śląskiego czy wprowadzenie do Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych i Etnicznych dwóch przedstawicieli osób posługujących się językiem śląskim.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
