Na temat tej miejscowości w Słowniku geograficznym z 1890 r. czytamy: "Strońsk, dawniej Stronsko, wieś i folwark, nad rzeką Wartą, powiat łaski, gmina Zapolice, parafia Strońsk. Posiada kościół parafialny murowany. Na obszarze wsi wznosi się wzgórze zwane górą Strońską (około 300 stóp nad poziom Warty), a w XVI wieku noszące nazwę Grodzisko. Z góry tej rozległy widok na okolice Sieradza i Warty. Podobno rząd pruski zamierzał wznieść tu fortyfikacye i w tym celu dokonane zostały szczegółowe pomiary.
Kościół w Strońsku pw. 11000 Dziewic istniał już w XIV wieku zapewne. Jeden ze strońskich dziedziców wsi (h. Doliwa) wzniósł nowy murowany kościół w 1458 r. Kościół ten został odbudowany i rozszerzony w 1726 r. przez dziedzica Kazimierza Walewskiego, kasztelana spicymierskiego. W kościele słynie z cudów obraz Przemienienia Pańskiego. Dziesięcina z łanów kmiecych szła dla plebana. Do proboszcza należała też, prócz ról i placów, rzeczka Grabia na przestrzeni od granicy Zapolic do młyna w Strońsku".
Według innych dokumentów, parafię w tej miejscowości erygował w XIII wieku arcybiskup gnieźnieński Pełka. Około 1250 roku wystawiono murowaną świątynię pw. św.
Urszuli dzięki fundacji arcybiskupów gnieźnieńskich. W 1458 r. kościół ten został gruntownie przebudowany, z zachowaniem prezbiterium i części nawy. W 1600 r. Teresa z Łaszczowskich Walewska ufundowała dobudowaną do świątyni drewnianą kaplicę. W 1726 r. kościół powiększono, do dawnego prezbiterium dobudowano murowaną nawę, z czasem murowaną zakrystię, kaplicę i kruchtę. W obecnej swej formie jest to kościół orientowany, jednonawowy. Do zabytków stanowiących własność parafii należą m. in. dwie kropielnice przeniesione z nie istniejącej od 1842 r. kaplicy Ojców Dominikanów, znajdującej się we wsi Piaski. Zabytkiem są także - chrzcielnica drewniana klasycystyczna, trzy feretrony barokowe, a także barokowe ołtarze (główny i boczne).
Przy tutejszym kościele odnotowano istnienie następujących bractw: św. Anny (założone w 1579 r.), Żywego Różańca (1937) i III Zakonu św. Franciszka. Na terenie parafii znajdują się kaplice we wsi Piaski, Rzechta i Rembieszów. Obecnie parafia św. Urszuli w Strońsku, której proboszczem jest ks. Ryszard Płacek, należy do dekanatu widawskiego.
Podczas historycznej wizyty w Neapolu 8 maja, przypadającej w pierwszą rocznicę jego pontyfikatu, papież Leon XIV pokazał wiernym zgromadzonym w katedrze fiolkę zawierającą upłynnioną krew św. Januarego, patrona włoskiego miasta.
Po odprawieniu Mszy świętej i spotkaniu z chorymi w Pompejach, Ojciec Święty udał się do Neapolu, aby spotkać się z duchowieństwem w katedrze, a następnie z mieszkańcami na centralnym placu Piazza Plebiscito.
Nasza jubileuszowa wędrówka dzisiejszego dnia znajduje swą kulminację w jednym z najważniejszych miejsc dla całej rodziny franciszkańskiej w Polsce – w krakowskiej bazylice św. Franciszka z Asyżu. To tutaj, w cieniu słynnych witraży Stanisława Wyspiańskiego, w bocznej kaplicy spoczywa wizerunek Matki Bożej Smętnej Dobrodziejki. Ten tytuł, choć na pierwszy rzut oka wydaje się sprzeczny, kryje w sobie najgłębszą prawdę o sercu Maryi.
Kiedy klękamy przed tym obrazem, widzimy twarz Maryi przepełnioną cichym bólem. To „Smętna” Matka, która patrzy na mękę swojego Syna i na cierpienia każdego z nas. Jednak Jej smutek nie jest beznadziejny – to smutek, który rodzi współczucie. Wierni od wieków nazywają Ją „Dobrodziejką”, ponieważ w tym miejscu nikt nie odchodzi bez pociechy. Historia obrazu, sięgająca XV wieku, utkana jest z tysięcy podziękowań za uzdrowienia, nawrócenia i ocalone życie. Maryja u krakowskich franciszkanów to Matka, która bierze na siebie nasze ciężary, zamieniając łzy w perły łaski.
Zostawiamy za sobą krakowskie kościoły i ruszamy na zachód, ku beskidzkim wzgórzom, gdzie na górze Żar bije serce polskiej pobożności pasyjnej. Kalwaria Zebrzydowska to miejsce wyjątkowe – powierzone opiece Ojców Bernardynów, od ponad czterystu lat jest domem dla każdego, kto szuka pocieszenia u stóp Matki i w cieniu Chrystusowego Krzyża. To tutaj krajobraz został ukształtowany na wzór świętych miejsc Jerozolimy, by każdy pątnik mógł fizycznie dotknąć tajemnic zbawienia.
Wchodząc do kalwaryjskiej bazyliki, nasze kroki kierujemy ku bocznej kaplicy, gdzie w złocistym ołtarzu cześć odbiera cudowny obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej. Ten wizerunek typu Eleusa – Matki Bożej Czułej – ukazuje Maryję, która z nieskończoną delikatnością przytula do policzka małego Jezusa. Historia tego obrazu jest historią cudów a wszystko zaczęło się w 1641 roku, kiedy to w domu pobożnego szlachcica Maryja zapłakała krwawymi łzami. Od tego czasu Pani Kalwaryjska nie przestaje ocierać łez swoich dzieci, stając się powierniczką najtrudniejszych spraw narodu i każdego człowieka z osobna.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
